Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

ΑΠΑΝΩΤΕΣ ΟΙ ΣΥΜΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ...


«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία». 

(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

Μ' αυτό το τραγούδι, που ακουγότανε στην "Αναπαράσταση", με έμαθε ο Αγγελόπουλος, στη διάρκεια μιας ταινίας, να ακούω δημοτικά τραγούδια. Κάτι που δεν είχε καταφέρει το σχολείο σε δώδεκα χρόνια.

Κι έφυγε χτες...
Στη μέση ενός νέου δώρου που σίγουρα ετοίμαζε για μας...
Δεν μας τον πήραν οι "δικές του" αιτίες
Μα οι δικές μας
Τον σκοτώσαμε
Για να μη μαρτυρήσει...


Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Το κουδούνι

Το Blog "Powerline" διοργάνωσε διαγωνισμό
με βραβείο 100.000 δολαρίων
για οποιον  παρουσιάσει
με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο
τη σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης.

αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό


Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

ΕΜΠΡΟΣ, ΜΑΡΣΣΣΣΣΣ! ! !



1. Θέμα: Πρόσκληση Ενδιαφέροντος
Ενόψει του προγραμματισμού των εκδηλώσεων του 19ου Πολιτιστικού Φεστιβάλ του Δήμου Μήλου, το οποίο θα διαρκέσει από τον Μάρτιο έως τον Σεπτέμβριο του 2012, σας παρακαλούμε όπως μας ενημερώσετε εγγράφως για την πρόθεση σας να συμμετέχετε στο Φεστιβάλ το αργότερο έως τις 20/01/2012.
Σε περίπτωση συμμετοχής σας, θα θέλαμε να μας καταθέσετε τις προτάσεις σας, οι οποίες θα συνοδεύονται από αναλυτικό κοστολόγιο έως τις 30/01/2012.
Οι συμμετοχές καθώς και οι προτάσεις σας θα κατατίθενται στο γραφείο της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης στο Δήμο Μήλου. Σύμφωνα με το Info-Milos: H ανακοίνωση της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης αν και έχει ημερομηνία 11/1/2012 κοινοποιήθηκε μόλις σήμερα (19/1/2012).

2. Ανακοινώνεται ότι την 10/02/2012, ημέρα ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ και ώρα 12.00 π.μ. θα πραγματοποιηθεί από αρμόδια επιτροπή στα γραφεία του Δήμου Μήλου, φανερός, προφορικός, πλειοδοτικός διαγωνισμός για την εκμίσθωση ακινήτου (ξενώνας Αδάμαντα).


Πάνω που λέγαμε για τον εκφασισμό της δημόσιας ζωής, τις προάλλες, τα πιο πανω παραδείγματα είναι πολύ χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρω αν χρειάζονται επεξηγήσεις, τουλάχιστον όσον αφορά το πρώτο. Το λόγο έχουν κανονικά οι πολιτιστικοί σύλλογοι οι νέοι και οι άνθρωποι για τους οποίους η ζωή πάει λίγο πιο πέρα από τα... "αναλυτικά κοστολόγια": Στην ανάγκη τοπικής πολιτιστικής πολιτικής (όποιος θελήσει να με... γιαουρτώσει, θα πράξει άριστα!)

Για το δεύτερο, δεν ξέρω αν είναι προφανές ότι ένα δημοτικό κτήριο δεν μπορεί "απλώς να νοικιάζεται" και το μόνο που ενδιαφέρει να είναι το νοίκι. Και η διακήρυξη να συνοδεύεται από το αμίμητο "Έχω πλήρη γνώση του υπό μίσθωση κτιρίου, με τα παραρτήματά του και την εν γένει πραγματική του κατάσταση, το οποίο επιθεώρησα ο ίδιος και δηλώνω ότι είναι κατάλληλο για τη χρήση που προορίζεται".
Εκτός από τον προσδιορισμό χρήσεων συμβατών με το χώρο, το κτήριο, το χωριό το ίδιο (!) αλλά και τη βιωσιμότητα της επιχείρησης που θα γίνονταν αποδεκτές, θα έπρεπε να αναφέρονται ΟΙ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΕΠΙΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΜΕ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ.
Αλλά σταματάω εδώ, δε θέλω κι άλλο γιαούρτωμα...
(Το παραπάνω σχόλιο γράφτηκε με την επιφύλαξη ότι η πραγματικότητα είναι έτσι όπως τη διαβάζω στα ηλεκτρονικά μας ειδεισεογραφικά μέσα.)


Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

ΑΛΛΟΥ ΛΑΛΟΥΝ ΟΙ ΠΕΤΕΙΝΟΙ...

Πόσο "μακριά νυχτωμένοι" μπορεί να είμαστε;
Πόσο μακριά μπορεί να βρίσκεται η αλήθεια, από εκείνο που (μας έμαθαν να) θεωρούμε "φυσικό", προφανές", "αυτονόητο", "τρομακτικό", "καταστροφή", "αντεθνικό" και ό,τι άλλο φανταστείτε;
Το άρθρο που ακολουθεί, αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο λάθος μπορεί να κάνουμε ή πόσο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ μπορεί να μας εξαπατούν μπροστά στα μάτια μας...
Και πόσο επιτακτικό είναι, τελικά, να παραδεχθούμε, χωρίς ντροπή, την εξαπάτηση και να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό...


Ναυάγιο του PSI+: Το μη χείρον βέλτιστον
του Γιάννη Βαρουφάκη, από το
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=58

Όλοι αγωνιούν για το PSI+. Εύχονται να πάει καλά, να ανακουφιστεί έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος, να πάρουμε πάλι την «δόση» μας και τον Μάρτιο να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση με την τρόικα ώστε να «σωθεί» άλλη μια φορά η χώρα.

Στο προηγούμενο κείμενό μου εδώ στο protagon, εξήγησα γιατί θεωρώ το PSI+ μια απάτη που απεγνωσμένα ψάχνει νομιμοποίηση. Εμμένω σε αυτά που έγραφα εκεί (τα οποία τα τελευταία εικοσιτετράωρα φαίνεται να έχουν επιβεβαιωθεί τις τελευταίες μέρες από τον διεθνή τύπο, βλ. εδώ και εδώ). Παρά την «συμφωνία» που μάλλον θα ανακοινωθεί (με φανφάρες πανομοιότυπες με εκείνες που ακολούθησαν τις καταστροφικές Συνόδους-Συμφωνίες της 21η Ιουλίου, της 26η Οκτωβρίου και της 9η Δεκεμβρίου), θα πρόκειται περί νεκρού γράμματος: Τις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν θα ξετυλιχθεί ένα κρυφό, παρασκηνιακό δράμα καθώς η ΕΕ και το ΔΝΤ θα διεξάγει μια νέα σειρά διαπραγματεύσεων με τις σκιώδεις τράπεζες (τα hedge funds) τα οποία θα απαιτούν ίδια μεταχείριση των ελληνικών ομολόγων τους με τα ομόλογα που κρατά η ΕΚΤ, και η οποία απαιτεί την εξαίρεσή τους από οιοδήποτε κούρεμα. Εν κατακλείδι, το PSI+ είτε συμφωνηθεί είτε όχι δεν θα φέρει τις «ανάσες» που έχει ανάγκη το δημόσιο χρέος χωρίς να εμπλέξει όλη την Ευρώπη σε μια μεγάλη περιπέτεια που δεν αξίζει τον κόπο.

Σήμερα προχωρώ το επιχείρημα ένα βήμα παραπέρα: Ακόμα και επιτυχημένο να είναι το PSI+ (που δεν θα είναι), το μέγιστο δώρο στην χώρα μας και στην Ευρώπη ολόκληρη θα ήταν να ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Πως μπορεί να το επιδιώξει αυτό η ελληνική κυβέρνηση χωρίς να φανεί ότι είναι εκείνη υπεύθυνη για το ναυάγιο; Με δύο τρόπους: Πρώτον, να συμφωνήσει η με την άποψη του ΔΝΤ ότι το επιτόκιο στα νέα ομόλογα δεν πρέπει επ’ ουδενί να ξεπερνά το 2% (κάτι που ο κ. Dallara δεν έχει εξουσιοδότηση να αποδεχθεί) και, δεύτερον, να ζητήσει συμμετοχή στην συμφωνία των hedge funds (τα οποία δεν την αποδέχονται). Έτσι, ο κ. Dallara θα φύγει άπρακτος και η ελληνική κυβέρνηση θα είναι ελεύθερη να ανακοινώσει ότι οι αποπληρωμές του Μαρτίου αναβάλλονται μέχρι νεοτέρας. Πριν υποστηρίξω την άποψη αυτή, θα ξεκινήσω με τον κατάλογο των ενστάσεων που θα ακουστούν εναντίον της.

Μια τέτοια αναβολή της αποπληρωμής των δανειστών του ελληνικού δημοσίου μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων (θα μου πουν πολλοί, αν όχι όλοι):
1. Θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός με συνέπεια την άμεση πυροδότηση των CDS (των ασφαλιστήριων που έχουν αγοράσει όσοι, ουσιαστικά, στοιχημάτισαν ότι θα έχουμε πιστωτικό γεγονός)
2. Μια τέτοια αθέτηση των υποχρεώσεών μας απέναντι στους δανειστές μας (έστω και για μερικούς μήνες) θα αμαυρώσει το όνομα της Ελλάδας για δεκαετίες
3. Θα πτωχεύσουν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς δεν θα πάρουν τα χρήματα του Μαρτίου που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο
4. Θα ναυαγήσει η νέα δανειακή σύμβαση (της 27ης Οκτωβρίου) και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο εδώ και καιρό δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, δεν θα μπορεί να δανείζεται ούτε καν από την τρόικα
5. Η χώρα δεν θα μπορεί να εισάγει τα αναγκαία αγαθά (π.χ. πετρέλαιο)
6. Η χώρα θα εξαναγκαστεί εκτός ευρωζώνης και, λόγω της Συνθήκης της Λισαβόνας, και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρώτα θα απαντήσω στα πιο πάνω έξι σημεία, ένα προς ένα (και με την ίδια αρίθμηση) και κατόπιν θα εξηγήσω γιατί ισχυρίζομαι ότι το ναυάγιο του PSI+ θα έδινε μια ευκαιρία στην ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση που με μαθηματική ακρίβεια την υπονομεύει και, παράλληλα, θα ήταν το μη χείρον τόσο για την Ελλάδα.

1. Και βέβαια θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός μια τέτοια εξέλιξη. Τα CDS θα πυροδοτηθούν (με βασικούς χαμένους την Goldman Sachs και την American Insurance Group που τα εξέδωσαν) ωφελώντας τα hedge funds που τα έχουν προμηθευτεί αλλά ζημιώνοντας τα άλλα hedge funds τα οποία (όπως έγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου) είχαν αγοράσει (μετά την 27η Οκτωβρίου) ελληνικά ομόλογα λήξης Μαρτίου με σκοπό να παζαρέψουν την πλήρη αποπληρωμή τους απειλώντας ότι, διαφορετικά, θα πυροδοτήσουν τα CDS. Κι όσες γαλλο-γερμανικές τράπεζες, στα κρυφά, έχτισαν νέα συνθετικά στοιχήματα-παράγωγα πάνω στα ελληνικά ομόλογα (ελπίζοντας σε κάποιο swap τύπου PSI+,) κι αυτές θα υποστούν ζημιές. Γιατί είναι κακό αυτό; Ας πρόσεχαν. Κι αν τώρα κινδυνεύουν με χρεοκοπία, ιδού ο δρόμος για το EFSF το οποίο προσφέρεται (μετά την Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου) να τις επανακεφαλαιοποιήσει.

2. Μέχρι τον Ιούλιο, η κυβέρνηση έλεγε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους (που κάποιοι προτείναμε από το 2010) θα σήμαινε απώλεια του καλού ονόματος της χώρας στις χρηματαγορές στις οποίες (θυμάστε) «όπου να’ ναι» θα ξαναβγαίναμε. Από την 27η Οκτωβρίου όμως και μετά, ούτε η κυβέρνηση δεν το λέει αυτό. Από την ώρα που συμφωνήθηκε ένα κούρεμα στην ονομαστική αξία των ομολόγων μας της τάξης του 50%, και μια επιμήκυνση του υπόλοιπου 50% για 20 με 30 χρόνια, η Ελλάδα πτώχευσε και επισήμως. Μόνο που, για λόγους Οργουελιανού ευφημισμού, το ονομάσαμε PSI+. Όμως οι άνθρωποι των αγορών δεν είναι ανόητοι. Στα μάτια τους η Ελλάδα πτώχευσε και αθέτησε τις υποχρεώσεις της. Το ότι η ΕΕ έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο του κ. Dallara για να τον «πείσει» να πει ότι δέχεται «εθελοντικά» αυτή την διαγραφή χρέους δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώχευση. (Να σας θυμίσω ότι και οι εταιρείες – π.χ. η Lehman Brothers –, όταν πτωχεύουν, πάντα αποπληρώνουν ένα μέρος των χρεών τους. Πτωχευμένες κηρύσσονται όταν κριθεί ότι είναι ανίκανες να τα αποπληρώσουν στο ακέραιο.) Άρα, το επιχείρημα ότι αν ναυαγήσει το PSI+ θα χάσουμε το καλό μας όνομα, ενώ αν πετύχει θα το κρατήσουμε, απορρίπτεται ως γελοίο.

3. Οι ελληνικές τράπεζες, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι, είναι ήδη πτωχευμένες. Η λειτουργία τους δεν εξαρτάται από το αν θα πάρουν τον Μάρτιο το 15% των χρημάτων που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο (καθώς το PSI+ αυτό προβλέπει, συν νέα 30ετή ομόλογα τα οποία δεν πρόκειται να αλλάξουν σημαντικά την δραματική κατάσταση των λογιστικών τους βιβλίων). Αυτό το ποσό, που αντιστοιχεί στο 15%, δεν θα κρίνει την βιωσιμότητά τους. Όπως και σήμερα, θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν στην βάση της συνεχιζόμενης παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ (με το νέο LTRO να παίζει σημαντικό ρόλο). Ίσως μάλιστα το ναυάγιο του PSI+ να εξαναγκάσει τους τραπεζίτες μας να αποδεχθούν κεφάλαια από το EFSF (κάτι που θα ήταν ευχής έργο για τις τράπεζες αλλά όχι, βέβαια, για τους ίδιους). [Όσο για τις ανησυχίες ότι η ΕΚΤ θα σταματήσει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες σε περίπτωση που το PSI+ ναυαγήσει, δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΚΤ να κάνει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι θα πυροδοτούσε την αλυσιδωτή κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.] Τέλος, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία και αυτά τελούν υπό πτώχευση, με ή χωρίς το PSI+, μπορούν ενισχυθούν βραχυπρόθεσμα (για τους επόμενους μήνες) με τα απαιτούμενα χρήματα τα οποία είναι μια σταγόνα μπροστά στον ωκεανό των αποπληρωμών του Μαρτίου. [Ό,τι στο μέλλον θα έχουμε πρόβλημα με τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό είναι σίγουρο. Όμως αυτό θα συμβεί και να «πετύχει» το PSI+.]

4. Η νέα δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο Νο.2, που συμφωνήθηκε την 27η Οκτωβρίου, μαζί με το PSI+, παρουσιάζεται σήμερα ως ο νέος εθνικός στόχος – η τελευταία ευκαιρία να μπορέσει για λίγο ακόμα καιρό να χρηματοδοτείται το κράτος. Δεν είναι όμως. Ξέρετε, είναι αλήθεια ότι, έως τώρα, στο πλαίσιο του Μνημονίου Νο.1, ένα ποσοστό των νέων δανεικών (που παίρναμε σε δόσεις) της τάξης του 15% με 20% πήγαινε σε μισθούς, συντάξεις και, γενικότερα, στην χρηματοδότηση του πρωτογενούς ελλείμματος του δημοσίου (δηλαδή των ελλειμμάτων που θα είχαμε ακόμα κι αν δεν αποπληρώναμε τα παλαιά χρέη). Από εδώ και στο εξής όμως, αυτό τελείωσε. Η Γερμανία το έχει δηλώσει κατηγορηματικά: «Δεν θα πάρετε ευρώ πάνω από το ποσό που χρειάζεστε για να αποπληρώνετε τα δανεικά σας.» Άρα, τα πράγματα είναι απλά: Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα καλύπτει καμία από τις νέες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου. Οι μόνοι που θα πρέπει να αγωνιούν για το αν θα προχωρήσει ή όχι είναι οι δανειστές μας, συμπεριλαμβανόμενης της τρόικας (και ιδίως της ΕΚΤ) που δεν θα πάρει τα χρήματα του Μνημονίου Νο.1 παρά μόνο αν προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2! Περιληπτικά, είτε προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2 (με ή χωρίς επιτυχημένο PSI+) είτε όχι, το ελληνικό δημόσιο, από τούδε και στο εξής, δεν θα μπορεί να δανείζεται από την τρόικα για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις, εξοπλισμούς, σχολεία, υγεία κλπ.

5. Αυτός ο φόβος είναι κατάλοιπο της προ ευρώ εποχής και εκτός θέματος σήμερα. Όταν είχαμε την δραχμή, οι επιχειρήσεις που εισήγαγαν είδη πρώτης ανάγκης (π.χ. πετρέλαιο) έπρεπε να κάνουν χρήση των αποθεμάτων συναλλάγματος της χώρας. Σήμερα, δεν έχουν κανέναν τέτοιο περιορισμό. Αγοράζουν από το εξωτερικό σε ευρώ, χρησιμοποιώντας τον δικό τους τραπεζικό λογαριασμό, και πουλάνε στην εγχώρια αγορά στο ίδιο νόμισμα. Το κράτος δεν παρεμβαίνει (ιδίως από τότε που τα διυλιστήρια και άλλοι οργανισμοί ιδιωτικοποιήθηκαν). Είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου σημαίνει και πτώχευση της, π.χ., Πετρόλα.

6. Όλοι θεωρούν δεδομένο ότι μια εξέλιξη σαν αυτή που πρεσβεύω (το εσκεμμένο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ και η μη υπογραφή της νέας δανειακής συμφωνίας με την τρόικα) θα σημάνει, αυτομάτως, έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Όχι μόνο δεν είναι δεδομένο κάτι τέτοιο αλλά, θα μου επιτρέψετε να πω, είναι αδύνατον να συμβεί. Έστω ότι το PSI+ ναυαγεί, το Μνημόνιο Νο.2 καθυστερεί και το ελληνικό δημόσιο αναβάλει την αποπληρωμή των ομολόγων του Μαρτίου. Πως θα εκδιωχθεί η χώρα από την ευρωζώνη; Πρώτον, δεν προβλέπεται μια τέτοια διαδικασία σε καμία Συνθήκη, ούτε και σε κάποιο νομικό κείμενο. Και να ψηφίσουν οι 16 υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (κάτι το οποίο είναι απολύτως αδύνατον, καθώς τουλάχιστον η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ξέρουν ότι μια τέτοια εξέλιξη ανοίγει το παράθυρο και για εκείνες) την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από το ευρώ, μια τέτοια απόφαση δεν έχει κανένα νομικό αντίκρισμα. Δεύτερον, και να έβρισκαν νομικό τρόπο να το κάνουν, δεν θα το ήθελαν καθώς μια τέτοια κίνηση θα σφράγιζε την μοίρα ολόκληρης της ευρωζώνης: Τα spreads της Ιταλίας και των ομολόγων του EFSF θα πήγαιναν στα ουράνια, η Ιρλανδία θα αιμορραγούσε από μια μαζική απόδραση των αποταμιεύσεων που θα ανάγκαζε το Δουβλίνο να ορθώσει (παράνομα) τείχη στις μεταφορές κεφαλαίων κλπ κλπ. Τότε, θα με ρωτήσετε, γιατί η κα Merkel και η ίδια η ελληνική κυβέρνηση, από τον Οκτώβριο και μετά, απειλούν ότι μία αποτυχία τους δίδυμου PSI+-Μνημονίου Νο.2 θα σήμαινε έξοδο της χώρας από το ευρώ; Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περί μιας, κενής περιεχομένου, χυδαίας απειλής στην οποία αξίζει η περιφρόνηση από όλους μας.

Σας υποσχέθηκα ότι, αφού απαντήσω στις ενστάσεις, θα εξηγήσω γιατί το εσκεμμένο ναυάγιο του PSI+ θα ήταν το μη χείρον για την Ελλάδα και, παράλληλα, μια ευκαιρία για την ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση. Θα αρχίσω από την Ευρώπη και θα κλείσω με τους λόγους που, μεταξύ όλων των δεινών που μας απειλούν, το ναυάγιο του PSI+ είναι η πιο ανώδυνη εξέλιξη για την πατρίδα μας.

Τα οφέλη της Ευρώπης από ένα ναυάγιο του PSI+

1. Η πυροδότηση των CDS, και οι απώλειες των γαλλογερμανικών τραπεζών από μια ελληνική στάση πληρωμών, θα αναγκάσει την ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιμετωπίσει (επί τέλους) την τραπεζική κρίση που μαίνεται στα σιωπηλά στην Βόρεια Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα, δίνει στους ηγέτες του Βορρά (Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Γαλλία) την ευκαιρία και την δικαιολογία (απέναντι στους τραπεζίτες που τόσο φοβούνται οι πολιτικοί) να βάλουν το νυστέρι στο κόκκαλο – να απαιτήσουν ουσιαστική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δηλαδή νέα κεφάλαια και όχι αύξηση του ποσοστού κεφαλαιοποίησης των τραπεζών με μείωση των δανείων που παρέχουν, κάτι που ενισχύει τους ανέμους της ύφεσης που πλήττει ολοένα και περισσότερο την Ευρώπη.

2. Θα υποχρεώσει την ΕΚΤ να αποδεχθεί ότι δεν είναι δυνατόν τα ελληνικά ομόλογα που διαθέτει εκείνη να είναι στο απυρόβλητο ενώ εκείνα που διαθέτει το ΙΚΑ μπορούν να κουρευτούν. Θα την υποχρεώσει να σταματήσει να προσποιείται ότι οι παρεμβάσεις της έχουν καθαρά νομισματικό χαρακτήρα και πως δεν είναι δική της δουλειά να βοηθά στην ορθολογική, κεντρική διαχείριση του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης. Εν τέλει, θα είναι ένα σημαντικό βήμα στην απαραίτητη μεταμόρφωση της ΕΚΤ σε μια πραγματική Κεντρική Τράπεζα (όπως η Fed, Bank of England κλπ).

3. Το ναυάγιο της Μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα, όπου και ξεκίνησε, αποτελεί προαπαιτούμενο για τον επανασχεδιασμό της ευρωπαϊκής πολιτικής αντιμετώπισης της Κρίσης της Ευρωζώνης. Όσο η «ελληνική πληγή» καλύπτεται με τσιρότα, τόσο οι ευρωπαίοι ηγέτες μας θα κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους με αποτέλεσμα να καταρρέει το σύμπαν γύρω τους, στις δικές τους κραταιές χώρες, την ώρα που εκείνοι σφυρίζουν αδιάφορα. Το ναυάγιο του PSI+, από αυτή την άποψη, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη σήμερα. Αμέσως μετά η Ευρώπη θα εξαναγκαστεί να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση.

Τα οφέλη της Ελλάδας από ένα ναυάγιο του PSI+

1. Στην τελευταία πρόταση έγραφα πως το ναυάγιο του PSI+ θα υποχρεώσει την Ευρώπη «να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση». Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, η Ελλάδα θα έχει μια ευκαιρία να ξεφύγει από την σημερινή σκοτοδίνη. Όπως έχει γίνει πλέον (ελπίζω) σαφές σε όλους μας, η Κρίση στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεπεραστεί με νέα δάνεια υπό τον όρο της περεταίρω συρρίκνωσης του ΑΕΠ (την αυστηρή λιτότητα δηλαδή) και ενόσω η Ευρώπη τελεί υπό άρνηση, δημιουργώντας έτσι υφεσιακές συνθήκες σε ολόκληρη την ήπειρο. Στο βαθμό που το PSI+ δεν είναι παρά ένα φύλο συκής για την συνέχιση της πολιτικής αυτής, το ναυάγιό του είναι καθήκον της χώρας μας προς τον εαυτό της. Στο πλαίσιο του επανασχεδιασμού της ευρωζώνης που θα ακολουθήσει, θα μας δοθεί (για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η Κρίση) η ευκαιρία να εκπονήσουμε ένα ρεαλιστικό Σχέδιο Απόδρασης.

2. Το ελληνικό δημόσιο, ό,τι και να γίνει με το PSI+, θα πρέπει από τώρα να αυτοχρηματοδοτείται. (Έχω αναφερθεί εδώ σε δύο τρόπους που μπορεί να επιτευχθεί η αυτοχρηματοδότηση για μια περίοδο έκτακτης ανάγκης.) Αν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση πάρει την απόφαση ότι από εδώ και εμπρός (και μέχρι η ευρωζώνη είτε να διαλυθεί είτε να επανασχεδιαστεί) το δημόσιο θα ζει από τα έσοδά του, απορρίπτοντας επί τέλους τις ψευδαισθήσεις ότι ο συνδυασμός PSI+ και Μνημονίου Νο.2 θα μας επιτρέψουν να έχουμε πρωτογενή ελλείμματα και στο μέλλον, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός.

3. Δύο χρόνια τώρα, η οικονομία της χώρας μας έχει στεγνώσει από επενδύσεις. Βασικός παράγοντας είναι το «έργο» που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Περιμένοντας την Πτώχευση». Σε μια χώρα όπου όλοι ρωτούν (αν και ξέρουν την απάντηση) «Τι θα γίνει; Θα την αποφύγουμε την πτώχευση;», κανείς δεν επενδύει. Σε μια χώρα όπου το ερώτημα «Τελικά θα πτωχεύσουμε;» ισοδυναμεί με το ερώτημα «Θα μας δώσουν την επόμενη δόση;», η στάση επενδύσεων είναι φυσιολογική. Για αυτό πρέπει να πυροδοτηθούν τα CDS, για αυτό τον λόγο πρέπει να ειπωθούν τα λόγια «στάση πληρωμών», «default» κλπ ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτή την αγωνία που εγγυάται ότι, όσο διαιωνίζεται, κανένας, έλληνας ή ξένος, δεν πρόκειται ποτέ να επενδύσει. Σκεφτείτε το: Με μηδενικό κόστος για το ελληνικό δημόσιο (καθώς έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα του χρηματοδοτεί τα πρωτογενή του ελλείμματα πλέον, ούτε καν η τρόικα), θα έχουμε σταματήσει αυτό το σήριαλ με την χρεοκοπία. Θα έχει εξαγγελθεί στα πρωτοσέλιδα και θα γυρίσουμε σελίδα. Εντός του ευρώ. Και με μια Ευρώπη που θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο σχεδιαστήριο με στόχο την αναδόμηση της ευρωζώνης.

Συμπερασματικά, το μήνυμά μου είναι τόσο απλό όσο και αντίθετο με όλα όσα μας βομβαρδίζουν: Το πατριωτικό και ευρωπαϊκό μας καθήκον είναι να οδηγήσουμε το PSI+ σε ναυάγιο ώστε να προβούμε σε μια αναβολή της αποπληρωμής των δανείων μας τον Μάρτιο (η οποία θα καταγραφεί ως χρεοκοπία και θα πυροδοτήσει τα CDS). Αντί για την «καταστροφή», που μας λένε ότι θα φέρει, ένα ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ θα δώσει στην Ελλάδα μια ύστατη (έστω και μικρή) ευκαιρία απόδρασης από την Κρίση και στην Ευρώπη ένα κίνητρο να επιστρέψει στον δρόμο του ορθολογισμού. Το ότι, δυστυχώς, οι ηγέτες μας μάλλον θα θριαμβολογήσουν άλλη μια φορά για μια δήθεν σημαντική «συμφωνία» θα πρέπει να μας προβληματίσει. Και να μας κάνει να αναρωτηθούμε: Γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα;

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ! (2)

Μια μέρα, ο Διογένης έτρωγε ένα πιάτο φακές, καθισμένος στο κατώφλι κάποιου τυχαίου σπιτιού.
Δεν υπήρχε σ' όλη την Αθήνα πιο φτηνό φαγητό από μια σούπα με φακές.
Μ΄άλλα λόγια, αν έτρωγες φακές σήμαινε ότι βρισκόσουν σε κατάσταση απόλυτης ανέχειας.
Πέρασε ένας απεσταλμένος του άρχοντα και του είπε:
"Α, Διογένη,! Αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος κι αν έλεγες καμια καλή κουβέντα για τον άρχοντα να τον γλυκάνεις λίγο, δε θα ήσουν αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές."
Ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα και κοιτάζοντας στα μάτια τον πλούσιο συνομιλητή του, αποκρίθηκε:
"Α, φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθενες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα."
Από: "Να σου πω μια ιστορια" Jorge Bucay, Εκδ.Opera 2011

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

ΠΑΛΙ ΜΑΣ ΑΓΝΟΕΙ Η ΜΑΜΑ... ΘΑ ΤΗΣ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ!

Απο milos life

http://miloslife.gr/index.php/Articles/Entry/kai_o_dimos_milou_sto_xoro_ton_antidraseon_gia_to_epimaxo_pd

Ανακοίνωση με αποδέκτες τον Πρωθυπουργό και το ΥΠΕΚΑ εξέδωσε ο Δήμος Μήλου σχετικά με το προς συζήτηση ΠΔ και την επικείμενη μερική ή κατά κάποιους ολική απαγόρευση δήμησης στις εκτός σχεδίου περιοχές. Η αντίδραση αυτή έρχεται να προστεθεί στο τεράστιο κύμα αντιδράσεων σε όλη την Ελλάδα και κυρίως στη νησιωτική, θέμα που καλύπτει από την αρχή το ML.
H επιστολή έχει ως εξής:
Θέμα: Καθολική Απαγόρευση Δόμησης σε εκτός σχεδίου περιοχές

 
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ, κύριοι Υπουργοί,
Όπως πληροφορηθήκαμε από τον ηλεκτρονικό τύπο το  Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, είναι έτοιμο να εκδώσει Προεδρικό Διάταγμα που θα αφορά την καθολική απαγόρευση δόμησης σε εκτός σχεδίου περιοχές, ακόμη και σε σημερινά άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα και αγροτεμάχια. Η σχετική δε διαβούλευση για το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος με θέμα «Κατηγορίες και Περιεχόμενο χρήσεων γης» κατατέθηκε στο www.opengov.gr , εν μέσω εορταστικής περιόδου στις  19.12.2011!
 Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει τα νησιά μας σε απαξίωση, καθώς περιουσίες εκατομμυρίων θα παραμείνουν αναγκαστικά ανεκμετάλλευτες. Χιλιάδες ιδιοκτήτες που με μόχθο ετών κατάφεραν να αποκτήσουν μια ιδιοκτησία για τα παιδιά τους, πληρώνοντας φόρους μεταβίβασης και κληρονομιάς, θα δουν τις περιουσίες τους να χάνονται.
 Από την άλλη, ο οικοδομικός κλάδος, που ήδη δέχεται σοβαρό πλήγμα, θα δεχτεί ένα ακόμα ανεπανόρθωτο.  Οι αντικειμενικές και πραγματικές αξίες των ακινήτων θα συμπιεστούν περαιτέρω, καθώς σ' αυτά θα μπορούν να χτίσουν κατοικία μόνον οι «απασχολούμενοι με την κύρια εκμετάλλευση» - δηλαδή ο αγρότης που καλλιεργεί την έκταση.
Επιπροσθέτως τα κρατικά έσοδα από φόρους μεταβίβασης και κληρονομιάς θα μειωθούν δραματικά.
 Δεν είμαστε αντίθετοι στην δημιουργία μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων! Είμαστε κάθετα αντίθετοι σε ένα Προεδρικό Διάταγμα, που εκμηδενίζει την περιουσία εκατομμυρίων ιδιοκτητών, είμαστε κάθετα αντίθετοι στην περαιτέρω επιβάρυνση των πολιτών/δημοτών μας.
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Σε μια τόσο δύσκολη οικονομικά περίοδο που οι πολίτες βάλλονται από την κρίση, την συρρίκνωση μισθών, τους απανωτούς φόρους και τα χαράτσια που βαρύνουν τις ιδιοκτησίες, είναι αμαρτία να χάνουν με ευκολία  την περιουσία που με τόσο κόπο και προσωπικές στερήσεις απέκτησαν!
Ρυθμίσεις σαν και αυτές  οδηγούν στην απαξίωση του ατόμου και είναι απόλυτα ασυμβίβαστες με το Σύνταγμα καθώς αντίκεινται στην κατοχυρωμένη από το  άρθρο 101 του Συντάγματος νησιωτικότητα
Για όλους τους ανωτέρω λόγους ζητάμε την άμεση απόσυρση του σχεδίου του  Προεδρικού Διατάγματος.
Με εκτίμηση
Ο Δήμαρχος Μήλου
Γεράσιμος Δαμουλάκης"



(Κάθε λίγο και λιγάκι και από μια επιστολή διαμαρτυρίας!)

Όταν η Δυτική Μήλος έμπαινε στο δίκτυο Νατούρα2000, στην πραγματικότητα όλο το νησί έπαιρνε τεράστια αξία. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί με τέτοιο τρόπο που να δίνει και να ξαναδίνει “πλούτο” μόνο και μόνο επειδή είναι όμορφη και σπάνια.
Τί είπε ο Φωτεινός το 2003 και παραλίγο να τον βαρέσει ο Τσαρουχάς*? Είπε: “Εσύ τί ονειρεύεσαι για τη Μήλο!”
Ποιος είχε κάνει τον Τσαρουχά να θυμώσει, ποιός τον τρομοκράτησε και γιατί;
Ποιός χτύπησε και χτυπάει λυσσαλέα κάθε ενδεχόμενο να ξεκολήσει η ζωή από τη φτήνια το ανώφελο και το ζημιογόνο;
Πάντως όχι ο Φωτεινός. Μάλλον η ανικανότητά μας να ονειρευόμαστε……
Μικρές οικοτουριστικές μονάδες ή και μεγαλύτερες, με συνενώσεις και μοντέρνους συναιτερισμούς... Αγροκτηνοτροφικές μονάδες που παράγουν μοναδικά βιολογικά προϊόντα καλλιεργημένα στη μοναδική ηφαιστειακή γη, πιστοποιημένα, μεταποιημένα και συσκευασμένα στη Μήλο, που διατίθενται στα εστιατόρια και τα ντόπια μπακάλικα, που εξάγονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, (στην αδελφη Ιαπωνία πρώτα πρώτα!) μικρές ποσότητες και γι’ αυτό ακριβές, σε ένα περιβάλλον που θα το μετατρέπαμε σε τόπο ιερό του ονείρου...
Ενέργεια μόνο από ανανεώσιμες πηγές, εργαστήρια της φύσης, θαλάσσιας και χερσαίας, με παραγωγή γνώσης παγκόσμιας ακτινοβολίας.
Μουσεία, Γεωπάρκο, Μεσογειακό Θαλάσσιο Πάρκο (από τη Μήλο ως τη Σαντορίνη που απο το 2002 ή 2003 είχε προτείνει ο Daniel Cebrian Menchero του ΟΗΕ εγγράφως στο δήμο...)
Γιορτές πολιτισμού μα και επιστήμης, που θα έρχονταν από όλο τον κόσμο να συμμετάσχουν. Γιατί από τη Φλακωπή μέχρι την Ερημόμηλο του Κόντογλου και από την Αφροδίτη μέχρι τα “πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια” του Ελύτη κι απο το αρχαίο θέατρο ως τις κατακόμβες, όλα θα λαμπρύνονταν και θα μας λάμπρυναν τις ζωές.
Σε έναν τόπο που θα είμασταν εμείς ευτυχισμένοι γιατί θα είμασταν αληθινά περήφανοι για αυτόν και για τα έργα μας. Γιατί θα είχαμε κάνει τη Μήλο πραγματικά πατρίδα όλων μας, αν καταλαβαίνεις τί εννοώ...
Εξάλλου, τι θέλει ο άνθρωπος…
Τώρα, όλα γονατίζουν και αργοπεθαίνουν στις σελίδες των φτηνών τουριστικών οδηγών, ανάμεσα στις διαφημίσεις. Και δε φταίνε, ούτε οι τουριστικοί οδηγοί ούτε οι διαφημίσεις… Αλλά σε λίγο θα βλέπεις με το γιαλί αυτο που κάποτε ήταν οι Αρκούδες. Και μετά τίποτα…
Ίσως κάνω λάθος…
Ίσως η γη αποδίδει καλύτερα αν πουληθεί σε κάποιον συνταξιούχο Γερμανό ή Ιταλό ή Γαλλο ή για νταμάρι και εμείς γίνουμε υπάλληλοι σε κάποια εταιρεία, ή στο δημόσιο, που θα τα υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια, όπως το βυζί της μάνας μας.

(*Ας με συχωρέσει, δε θυμάμαι τ’ όνομά του κι ελπίζω να μη θυμώνει με το “Τσαρουχάς”)


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

TO EXIT!





Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.
Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.

Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του  σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.

Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit.  Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.

 Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το  «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός  επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.

Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς  την κορυφή του λόφου. Ας  παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα –ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν  τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.

To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια  Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε  ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.

Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ...

 
Ανακάλυψα, τυχαία πριν λίγες μέρες, ότι τα "μηλέικα νέα" έχουν αφαιρέσει το ΜΗΛΟΣ-ΤΟΠΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ21" απο τη λίστα των μηλέικων μπλογκ. Κατάλαβα ότι αιτία, αφορμή στην πραγματικότητα, υπήρξε η κριτική που έκανα στον Τ. Βενιζέλο στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη:
Επρόκειτο για μια επιστολή εργαζομένων στην S&B με την οποία υπερασπίζονταν την εταιρεία στο θέμα που ανέκυψε με το "Πρώτο Θέμα". Έκανα παρέμβασή με σχόλιό στο οποίο παρατηρούσα ότι απουσιάζουν οι υπογράφοντες την επιστολή που ήταν ανοιχτή. Απορία μου ήταν "σε ποιους θα απευθυνθεί κάποιος που θα θελήσει να απαντήσει;". Επέμεινα ότι η παράθεση των επιστολογράφων ήταν θέμα δεοντολογίας*.
Ο Τ. Βενιζέλος έγινε έξω φρενών με αυτή μου την παρέμβαση. Μετά από ανταλλαγή 1-2 σχολίων μεταξύ μας, θεώρησε σωστό να... διαγράψει το μπλογκ μου απο τη λίστα!...
(Για την ιστορία, με διέγραψε και από "φίλο" του στο facebook, "φιλία" που ο ίδιος είχε ζητήσει... Πανικός!.)

Αν η μικρονοϊκή αυτή αντιμετώπιση ήταν μεμονωμένο γεγονός, η υπόθεση θα παρέμενε για μένα απο απολύτως αδιάφορη έως γελοία. Απόδειξη, ότι το αντιλήφθηκα τυχαία, σχεδόν δυο μήνες μετά...

Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι έτσι....
Ο Τ.Βενιζέλος, απαντά στη δημόσια διαφωνία του με αναγνώστη των "μηλέικων νέων" με φίμωμα του λόγου του αναγνώστη γενικώς(!)- φυσικά, εκεί που μπορεί να το κάνει.

Το ανησυχιτικό, ως φαινόμενο, είναι ότι μια "διαφωνία", όσο σκληρή κι αν ήταν (και πάντως ήταν και από τις δυο πλευρές!) αντιμετωπίστηκε με "διοικητικά μέτρα" που θυμίζουν τον αλήστου μνήμης Αγ. Κουτσόγιωργα στο "δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς!".

Η στάση αυτή, για όποιον παραμένει αρκετά νηφάλιος στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, δεν είναι τυχαίο γεγονός. Αποτελεί δείγμα ενός σταδιακού και αυξανόμενου εκφασισμού του δημόσιου λόγου (και της δημόσιας ζωής!) που παρατηρείται στη Μήλο το τελευταίο διάστημα: Από την απειλητική επιστολή των αυτοκινητιστών προς τον Α. Καβαλιέρο ("...και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα"!), το ύφος και το ήθος των επιστολών Βαμβακάρη για το θαλάσσιο πάρκο, τις... θεατρικές εμφανίσεις "αγανακτισμένων"στα δημοτικά συμβούλια, μέχρι την επιστολή Κ.Μακρή προς Ν.Συρμαλένιο, το νόημα είναι... "πολλά λέτε!!!" 

Και φυσικά, φέρνει στο μυαλό την περίφημη ταινία του αξέχαστου Ίγκμαρ Μπέργκμαν "Το αυγό του φιδιού" που αναφέρεται στη Γερμανία του μεσοπολέμου. Τότε, ένας ολόκληρος λαός, εξαθλιωμένος και ταπεινωμένος, δεν κατάφερε να βρει απαντήσεις στη δημοκρατία και τις ανθρώπινες αξίες. Και επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει εργαλείο ενός παρανοϊκού που αιματοκύλησε τον κόσμο. Στις καταστάσεις αυτές, ένας "εχθρός που φταίει για όλα", κατασκευάζεται και ένας "ηγέτης που θα οδηγήσει στη λύτρωση και τη δόξα" εμφανίζεται, στον κατάλληλο τόπο την κατάλληλη στιγμή...
Και αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει!!!

Ας τα έχουμε κατά νου αυτά, τις δύσκολες ετούτες ώρες και ας παρατηρούμε, νηφάλια μα σε πλήρη εγρήγορση, τι γίνεται γύρω μας...

Ελπίζω πως ο Τάσος δεν κατάλαβε τί έχει κάνει. Παρ' όλο που του το είπα και τότε, το αγνόησε περιφρονητικά. Ελπίζω αυτή τη φορά να δείξει μεγαλύτερο θάρρος...

* Έψαξα στα μηλέικα νέα και δε μπόρεσα να βρω το διάλογο που είχα με τον Τάσο. Μακάρι κάποιος να τον παραθέσει εδώ ως σχόλιο, προς αποφυγή παρανοήσεων..

** Η ανάρτηση αυτή θα αποσταλεί με e-mail στα μηλέικα portal "miloslife", "info-milos" και "μηλεικα νέα".