Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

"Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

Στο τρένο. Μπαίνει το πιο όμορφο κοριτσάκι του κόσμου. Φωτεινό, καθαρό πρόσωπο, το μαλλί σε περιποιημένη πλεξούδα. Το χαμόγελό του σκάει τρυφερά και αδυσώπητα φυσικά, σε κάνει να θες να βάλεις τα κλάματα. Του λείπουν δύο δόντια μπροστά, σημάδι υγείας, σημάδι παιδικότητας. Η ομορφιά του δεν χαλάει. Ούτε κι όταν απλώνει το χέρι για λίγα ψιλά, πάντα διακριτικά· με συστολή, με σιγουριά. Δεν επαιτεί, μόνο ομορφαίνει αυτούς που κοιτάζει. Πίσω έρχεται η αδερφή του, λίγο μεγαλύτερη, παίζει μια ήσυχη μελωδία στο ακορντεόν, αναταράζοντας μια αδυσώπητα φυσική μελαγχολία, κουρδισμένη σ'ένα καθημερινό μινόρε. Δεν παίζει τέλεια, παίζει με δυσκολία· σημάδι υγείας, σημάδι παιδικότητας. Η στιγμή είναι εκεί, υπάρχει. Η απόσταση ανάμεσα Αττική και Βικτώρια μεγαλώνει. Γίνεται τραγούδι, γίνεται χαμόγελο. Γίνεται ομορφιά του κόσμου.

Για λίγο, απογειώνομαι. Δεν υπερβάλλω. Το νιώθω πως αφαιρούμαι, αιωρούμαι, κλέβω εκατοστά, κλέβω χρόνο. Μουσική στην πόλη που μισεί τη μουσική, που την πνίγει όπως μπορεί. Βικτώρια. Ανοίγει η πόρτα και τα κορίτσια κινούν για να ομορφύνουν το επόμενο βαγόνι. Το θλιβερό ισοκράτημα του ανήλιαγου βίου γρήγορα επιστρέφει, στης κατήφειας το σκοπό. Είναι ένα άλλο μινόρε, το μινόρε της χρυσής αυγής. Σου'ρχεται με βία στο μυαλό όλη η ασχήμια της εβδομάδας, οι σκατόψυχοι λαϊκοί τραγουδιστές, οι ξασμένες θεούσες τραγουδιάρες της επαγγελματικής ορθοδοξίας, οι ανήθικες τηλεπερσόνες που κρώζουν μίσος μέσα από τα κουφάρια τους, οι κωμικοτραγικοί καμποτίνοι της δημοσιολαγνικής συνάφειας, οι ξεπεσμένοι ανέστιοι σαββόπουλοι που δεν έχουν πλέον μελωδίες, παρά μόνο λύσεις και προτάσεις· προτάσεις για έναν καλύτερο κόσμο όπου οι ξένοι θα δουλεύουν για σένα, όπου οι ξένοι θα'ναι πάντα ξένοι, η γυάρος θα'ναι πάντα γυάρος, φίλος δεν θα υπάρχει, μόνο ξένος, θα είναι μόνο ξένοι, θα είναι ξερονήσια, θα είναι χωρίς ζωή. Ξενονήσια· χωρίς φίλους.

Σου'ρχεται με βία στο μυαλό η σκοτεινιά των ημερών, των ημερών που ξημέρωσαν άγριες νύχτες, μαχαιρώματα στον διπλανό, ανήλιαγες πράξεις, ανήλιαγα μυαλά, οι ιππότες του ζόφου, οι ιερολοχίτες του ψεύδους, τα χρύσαυγα κατακάθια της μηδέν παραγωγής, του caps lock πνεύματος και της ανορθόγραφης μαγκιάς, όλη η ασχήμια που έχει κατακαθίσει στη μέρα σου και στην τρώει λίγο λίγο, σε τρώει λίγο λίγο, σου λέει να είναι μαύρη η μέρα σου και σου σφυρίζει στης κατήφειας το σκοπό, σου λέει καρκίνος, σου λέει δεν υπάρχει ομορφιά του κόσμου, δεν υπάρχει κοριτσάκι, δεν υπάρχει ακορντεόν, δεν υπάρχει μουσική, είναι αλλοδαπό, είναι λαθραίο, είναι θύμα, είναι πρόβλημα, είναι θέμα, είναι να γυρίσεις από την άλλη και να κοιτάξεις τη δουλειά σου, να μην διαλυθείς από τη μελωδία του, να μην κολλήσεις το χαμόγελό του για ήλιο στο μέτωπό σου, εκεί που πλέον έχουν φυτρώσει δόντια.

Μόνο αγάπη ρε μουνιά. Μόνο αγάπη. Κι ένα κονσερβοκούτι για τον καθένα σας φυλαγμένο, για όταν θα έρθει η ώρα. Για όταν θα ξεκουρδιστεί ολότελα το καθημερινό μινόρε. Για όταν δεν θα μου φτάνει η ομορφιά για να εξηγήσω τον κόσμο· για όταν δεν θα μου φτάνει η ομορφιά που του δίνει σχήμα. Για όταν δεν θα είναι αρκετό ένα ακορντεόν να ξεπλένει τη γλίτσα σας.

Για όταν θα καταφέρετε να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου.




Πηγη:

http://blog.costinho.gr/ΟΛΑ-ΤΑ-ΛΙΠΑΡΑ/ζαχαρωτά/138-train

Επισκεφτείτε οπωσδηποτε αυτο το blog που και σκεφτεται και νιωθει...

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ, ΠΡΩΤΑ!...



1. Βία δύο ταχυτήτων: Η Χρυσή Αυγή, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Καθημερινή
"...να μην αναφερόμαστε σε περιστατικά πλασματικής "αυτοδικίας" (επίτηδες βάζω τον όρο σε εισαγωγικά) όπως τα πογκρόμ εναντίον κάποιων επειδή ένας ομοεθνής τους έκλεψε ένα ομοεθνή μας. Τέτοιου είδους περιστατικά τα οποία μάλιστα ως και σοβαροί άνθρωποι έσπευσαν να ονομάσουν "αυτοδικία" είναι κατεξοχήν επίθεση..."
Διαβάστε ολο το αρθρο:



2. Δημ.Ψαρράς: «Να ξεκινήσει καμπάνια για την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής»
"...Ένα πολιτικό μόρφωμα που όχι μόνο προπαγανδίζει, αλλά και ασκεί οργανωμένα βία ως μέθοδο πολιτικής παρέμβασης δεν είναι νοητό ως νόμιμο κόμμα σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Από την άλλη μεριά δεν είναι δυνατόν με μια δικαστική απόφαση να επιλυθεί ένα ζήτημα που δεν έχει μόνο ποινικές αλλά και πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Προϋπόθεση είναι να ξεκινήσει από σήμερα μια πολιτική καμπάνια, η οποία θα συνενώσει τις ευρύτερες δυνατές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις σε ένα μόνο στόχο: την απαγόρευση της δράσης αυτής της ναζιστικής ομάδας..."
Διαβάστε ολο το αρθρο:



ΕΛ.ΑΣ. ΟΠΩΣ ΕΑΤ-ΕΣΑ...



"...Μας έβαλαν να σταθούμε περιμετρικά στο διάδρομο. Μετά από 5 λεπτά έρχονται και οι άνδρες της ομάδας Δέλτα που μας συνέλαβαν. Οι περισσότεροι από μας ήταν χτυπημένοι ήδη από τη σύλληψη και φορούσαμε όλοι χειροπέδες. Στην αρχή ξεκίνησαν με εμφυλιοπολεμικά σχόλια και αναφορές στο Γράμμο και στο Βίτσι. Θα πάθετε ότι και οι παππούδες σας , έλεγαν. Ένας απ’ αυτούς με το επώνυμο Τομπουλίδης, αρχίζει περιμετρικά να μας χτυπάει όλους, μας έφτυνε, στις κοπέλες τράβαγε τα μαλλιά και τις έβριζε χυδαία, σε έναν προσπαθούσε να του κάψει το χέρι με αναπτήρα και σε άλλους έριχνε στάχτη στο κεφάλι. Μας τραβάγανε βίντεο με το κινητό και οι υπόλοιποι φώναζαν ναι ρε χρυσαυγίτες είμαστε, θα έρθουμε στα σπίτια σας. Μας έριχναν με λέιζερ και φακούς στα μάτια. Κάποια στιγμή βγήκε ένας γκριζομάλλης με στολή ΟΠΚΕ γύρω στα 50 και τους είπε ότι θα φέρει έναν πιο δυνατό φακό. Αυτό συνεχίστηκε για 2- 3 ώρες περίπου. Όλο το πρώτο βράδυ μείναμε εκεί στο διάδρομο , χωρίς καμία επαφή με δικηγόρους και γιατρούς και ενώ ένας από μας αιμορραγούσε διαρκώς στο κεφάλι. Ακούγαμε τους διαλόγους των αστυνομικών για το πώς θα μοιράσουν τις κατηγορίες..."

Διαβάστε εδώ όλο το... βασανιστήριο:
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/elas-opos-eat-esa



Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

ΠΡΩΤΟΦΑΣΙΣΜΟΣ...

του ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ
"Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ' αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ' αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του...





Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

"ΤΟ ΦΙΔΙ ΓΕΝΝΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΦΙΔΑΚΙΑ"




Ημερομηνία: 12/10/2012
Όσο κι αν μας ενοχλεί η άνοδος της Χρυσής Αυγής, έχουμε μια τάση να την διαχωρίζουμε από τις ψηφοφόρους της, θεωρώντας τους παραπλανημένους, απληροφόρητους, αφελείς ή απλώς χαζούς. Είναι, όμως, έτσι;
Οι ψηφοφόροι που ανέβασαν το Χίτλερ στην εξουσία, δεν ήταν όλοι τους μέλη του ναζιστικού κόμματος. Απλά, ανέθεσαν στον Αυστριακό δεκανέα να αποκαταστήσει την τάξη στο εσωτερικό της χώρας και την υπερηφάνεια της στο διεθνή τομέα. Δεν ξέρουμε αν πίστευαν τα ρατσιστικά παραληρήματα του Αδόλφου, σίγουρα όμως αρκετοί ωφελήθηκαν σημαντικά από τις ρατσιστικές πολιτικές του. Δεν έχει σημασία αν πιστεύεις στην Αρία Φυλή, εφόσον το κράτος κλείνει το μαγαζί του ανταγωνιστή σου, έστω και με το πρόσχημα ότι είναι Εβραίος. Ωφελείσαι, έτσι κι αλλιώς. Ομοίως, άμα ύστερα από χρόνια ανεργίας, βρίσκεις τελικά δουλειά στο στρατό, στην αστυνομία ή στις κομματικές πολιτοφυλακές -τα SS-, δεν σε πολυνοιάζει που μαντρώνουν τους εβραίους, τους κομμουνιστές ή τους πούστηδες, τους γύφτους και τους καθυστερημένους. Εσύ, πάντως, το ψωμάκι σου το εξασφάλισες. Και αφού έχεις μπει πια για τα καλά στο μηχανισμό, αρχίζεις να μην αντιλαμβάνεσαι καν την πλύση εγκεφάλου. Αν σε ενδιέφερε ποτέ κάτι τέτοιο. Και, τελικά, διαπράττεις τα φοβερότερα εγκληματα. Κι όταν, κάποτε, λήξει ο εφιάλτης (των θυμάτων σου), απλά επικαλείσαι ότι απλώς εκτελούσες διαταγές κι απορείς (υποτίθεται) πώς τόσος κόσμος αφέθηκε να μαγνητιστεί από τη ρητορική ενός «παρανοϊκού». Είναι, άραγε, τυχαίο που η Χρυσή Αυγή φτιάχνει «γραφεία ευρέσεως εργασίας μόνο για Έλληνες»;
Με την ίδια λογική και τον ίδιο μηχανισμό δηλητηριάζεται σήμερα και η ελληνική κοινωνία. Φυσικά και δεν έχει τόση πραγματική δύναμη η Χρυσή Αυγή, ούτε έχει τόσες χιλιάδες μέλη, ώστε να πραγματοποιεί ταυτόχρονα τόσους τραμπουκισμούς σε όλη την Ελλάδα. Η ύπαρξή της, όμως, παρέχει την ιδέα και εξασφαλίζει το άλλοθι ώστε ο κάθε καμμένος πιτσιρικάς να πλακώνει στο ξύλο όποιον μαυριδερό βρίσκει μπροστά του. Το ξέρετε πως τα εφηβάκια παίζουν τη «Χρυσή Αυγή»; Αυτό το «παιχνίδι» συνιστάται στο να μαζεύονται καμιά δεκαριά αγοράκια και να την πέφτουν στον πρώτο ανυποψίαστο μετανάστη που θα βρουν μπροστά τους. Φυσικά, αφού θα τον ξυλοκοπήσουν, θα του πάρουν και το κινητό και το πορτοφόλι. Σε πολλά σχολεία, οι παραγεμισμένοι με τεστοστερόνη έφηβοι κάνουν έλεγχο σε συμμαθητές τους. Bullying α λα Χρυσαυγίτικα, καθώς ξέρουν πια ότι έχουν κάλυψη, πολιτική και κυρίως κοινωνική. Για πλάκα είπαν ότι το έκαναν κάτι νεαροί, που φορώντας μπλουζάκια της Χρυσής Αυγής πλάκωσαν και λήστεψαν αλλοδαπούς στη Λάρισα. Την πλάκα την ανέφεραν όταν βρεθήκαν με χειροπέδες. Αν δεν τους μπουζούριαζαν, μπορεί να συνέχιζαν την πλάκα με κάνα μαχαίρι ή πιστόλι.
Το καλοκαίρι, που μας πέρασε, στη Μηλίνα Πηλίου, κάτι πιτσιρικάδες κάγκουρες με παπιά, περνούσαν συνεχώς έξω από το κάμπινγκ, όπου διεξαγόταν η ετήσια συνάντηση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, φωνάζοντας «Χρυσή Αυγή, ρε μουνιά» «Αίμα, Τιμή...» και άλλα τέτοια ενδεικτικά της κουλτούρας τους. Όταν, όμως, από τακτική αβλεψία βρέθηκαν περικυκλωμένοι από τους κατασκηνωτές κι έφαγαν λίγες θεραπευτικές σφαλιάρες, αποδείχτηκε πως δεν ήταν παρά τα απόβλητα εφηβάκια του χωριού: παιδιά φτωχά, κακοί μαθητές (όσοι δεν το είχαν ακόμη παρατήσει), από προβληματικές οικογένειες κοκ. Υποσχέθηκαν να μην το ξανακάνουν. Όμως, ο Πακιστάνος εργάτης γης ή ο Μπανγκλαντέζος πλανόδιος πωλητής, που αύριο-μεθαύριο θα βρεθούν στο δρόμο αυτών ή των όμοιών τους, ελάχιστα θα ανακουφιστούν όταν μάθουν πως αυτός που τους μαχαίρωσε έχει -ρε, γαμώτο- οικογενειακά προβλήματα και δυσκολίες ένταξης στην τοπική κοινωνία. Η θεωρία των δύο άκρων, που τόσο λιβανίζεται από καθεστωτικά ΜΜΕ και καθεστωτικούς πανεπιστημιακούς, ελάχιστα λαμβάνει υπόψη της πως μόνο το δεξί άκρο μαχαιρώνει και τραμπουκίζει ανεξέλεγκτα.
Η δημόσια ατιμωρησία των αποδεδειγμένα Χρυσαυγιτών εξασφαλίζει κι εκείνη των μιμητών τους σε όλη την επικράτεια. Η ανοχή της αστυνομίας και η απροθυμία της να διερευνήσει τις χιλιάδες τέτοιων περιστατικών συμβάλλει στη διαιώνιση και διόγκωση της κτηνωδίας. Όμως, εάν οι μπράβοι της Χρυσής Αυγής απλώς φτάνουν εκεί που δεν φτάνει το γκλομπ του μπάτσου, η Ιστορία έχει δείξει πως πολύ συχνά οι συμμορίες των τραμπούκων αυτονομούνται, επεκτείνουν τις αυθαιρεσίες τους πέραν των διατατεγμένων (ή σιωπηρώς επιτρεπτών) στόχων και καταλήγουν αγκάθι -για να μην πώ παλούκι- στο ίδιο το κράτος που αρχικά επέτρεψε την ύπαρξή τους και τη δράση τους.
ΣΣτοτο Μεξικό, το 1986, το κράτος ίδρυσε την στρατιωτική μονάδα ειδικών αποστολών GAFE για την προστασία του παγκόσμιου πρωταθλήματος της FIFA. Αυτή η μονάδα εκπαιδεύτηκε από τις καλύτερες «αντιτρομοκρατικές» δυνάμεις του κόσμου, από το Ισραήλ, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, και βέβαια εξοπλίστηκε αναλόγως. Στη δεκαετία του 2000, όμως, μέσα στο γενικό πλαίσιο διαφθοράς κι αφού είχαν ήδη κατασφάξει τους ιθαγενείς αντάρτες Ζαπατίστας, πολλά μάχιμα στελέχη της GAFE έπαψαν απλώς να δωροδοκούνται από τους ναρκοβαρόνους, εγκατέλειψαν το στρατό κι έφτιαξαν δικό τους μαγαζί παροχής προστασίας, ναρκεμπόριου, απαγωγών και λοιπών επωφελών δραστηριοτήτων. Η συμμορία τους ονομάζεται Los Zetas, από τους κωδικούς κλήσης στον ασύρματο (Ζ1, Ζ2 κλπ ) που είχαν ως μέλη των ενόπλων δυνάμεων. Η μονάδα GAFE συνεχίζει να υπάρχει. Και βέβαια συνεχίζει να τροφοδοτεί τη συμμορία των Los Zetas, η οποία πλέον ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του Μεξικού. Σας λέει κάτι αυτό;
Αλλά δεν χρειάζεται να περάσουμε τον Ατλαντικό για να αλιεύσουμε παραδείγματα. Αρκεί να θυμηθούμε το παρακράτος του '45, που με την τρομοκρατία του οδήγησε πολλούς ΕΛΑΣίτες στο βουνό κι από ΄κεί στον Εμφύλιο. Και το παρακράτος των δεκαετιών '50 κι '60, που από το να εξυπηρετεί τις κατασταλτικές επιδιώξεις της πολιτείας πέρασε εύκολα στην εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων και τελικά στην ίδια τη δικτατορία του '67. Και δεν πρέπει να μας καθησυχάζει το γεγονός ότι η πρόσφατη δημοσκόπηση της Public Issue δείχνει τη δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής να πέφτει μεταξύ του παραδοσιακού της ακροατηρίου, των ανδρών από 18-35 ετών με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Όχι μόνο η Χ.Α. παραμένει δημοφιλέστατη με 21%, ιδιαίτερα στις ημιαστικές και αγροτικές περιοχές, αλλά κερδίζει πόντους και μεταξύ των γυναικών 25-45 ετών.
Οι θεούσες και οι παλαιοημερολογίτες, που μαζεύτηκαν χτες έξω από το θέατρο Χυτήριο, προφανώς και δεν είναι μέλη της ναζιστικής συμμορίας. Όμως, αυτό δεν εμπόδισε τους βουλευτές της να κλέψουν την παράσταση (την έξω, όχι την μέσα) ανταλλάσοντας φιλοφρονήσεις με τα ΜΑΤ, απελευθερώνοντας θεούσες από την κλούβα και λυντσάροντας πολίτες. Τώρα πια, οι θεούσες ξέρουν τι να ψηφίσουν. Και δεν μπορείς να τις αποκαλέσεις «αθώες».
Πρόδρομος Σεϊτανίδης

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΩ, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΕΙΣ, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΕΙ...

ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΟ,
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ,
ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
ΗΤΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '50...


Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

ΝΥΧΤΩΝΕΙ...


Βελούδινο Διαζύγιο εντός της Ευρωζώνης;

Του Γιανη Βαρουφακη:
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18578

Άλλη μια φορά, οι ηγέτες της Ευρωζώνης κατήργησαν στην πράξη τα όποια οφέλη υποσχέθηκε μια πρότερη απόφασή τους σε επίπεδο Συνόδου Κορυφής.

Θυμάστε τον περασμένο Ιούνιο πως οι πρωθυπουργοί της Ιταλίας και της Ισπανίας, επικουρούμενοι από τον νεο-εκλεγέντα, τότε, γάλλο Πρόεδρο, έδωσαν τον ευγενή αγώνα για να γίνει αποδεκτή η αρχή της αποσύνδεσης της κρίσης δημόσιου χρέους από την τραπεζική κρίση; Σε πείσμα της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία φάνηκε να υποχωρεί, οι κκ. Monti, Rajoy και Hollande «πέρασαν» την απλή ιδέα της άμεσης επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από το EFSF-ESM, χωρίς την καταγραφή αυτών των κεφαλαίων στο δημόσιο χρέος των χωρών όπου εδράζουν οι εν λόγω τράπεζες. Βέβαια, για να συμβεί αυτό, έπρεπε (όπως είναι θεμιτό) η επιτήρηση των τραπεζών να φύγει από τους εθνικούς θεσμούς και να μεταφερθεί στο «κέντρο», π.χ. στην ΕΚΤ, στην EBA (European Banking Authority) και στο ίδιο το EFSF-ESM.

Τους μήνες που ακολούθησαν την σημαντική αυτή απόφαση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκπόνησε μελέτη του πως μπορεί να μπει μπρος η ευρωπαϊκή επιτήρηση από το 2013 ώστε να ξεκινήσει, όσο ταχύτερα γίνεται, η εφαρμογή της απόφασης του Ιουνίου. Όμως, από τον Αύγουστο, η γερμανική κυβέρνηση εξέπεμψε (με άρθρο του Υπουργού Οικονομικών της στους Financial Times) το πρώτο κεκαλυμμένο μήνυμα, προς όποιον ήθελε να ακούσει, ότι ετοιμαζόταν για την ρεβάνς – ότι, με απλά λόγια, θα έβρισκε τρόπο να καταργήσει στην πράξη την απόφαση της Συνόδου του Ιουνίου, την οποία η κα Μέρκελ είχε αναγκαστεί να αποδεχθεί μετά την δημιουργία του μετώπου Monti-Rajoy-Hollande.

Πως θα την καταργήσει; Αρνούμενη την υπαγωγή όλων των τραπεζών της Ευρωζώνης σε καθεστώς επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση (είτε από την ΕΚΤ είτε από μια ομοσπονδιακή European Banking Authority - η οποία, έως σήμερα, παραμένει μια συνομοσπονδία άνευ ουσιαστικής ικανότητας ελέγχου και επιτήρησης των τραπεζών). Τα επιχειρήματα της γερμανικής πλευράς εμφανίζονται να έχουν μόνο τεχνικό χαρακτήρα, επικεντρωνόμενα στο κατά πόσον είναι εφικτό να ελέγχονται 6000 τράπεζες κεντρικά πριν περάσει τουλάχιστον μια πενταετία. Η ουσία όμως έγκειται αλλού: Πρώτον, και βασικότερο, η γερμανική κυβέρνηση το φυσάει και δεν κρυώνει ότι στην Σύνοδο του Ιουνίου οι «λατίνοι» συνασπίστηκαν και την ανάγκασαν να αποδεχθεί κάτι (την de facto τραπεζική ένωση στην Ευρώπη) την οποία εκείνη δεν ήθελε, ή δεν ήταν έτοιμη ακόμα να αποδεχθεί. Δεύτερον, οι γερμανικές τράπεζες δεν δέχονται επ’ ουδενί τον έλεγχο από οποιονδήποτε άλλο μη-γερμανικό κρατικό θεσμό. Ο λόγος; Επειδή τρέμουν μήπως αποκαλυφθεί η κεφαλαιακή τους γύμνια (κάτι που το γερμανικό κράτος δεν πρόκειται να αποκαλύψει ποτέ.)

Για αυτούς τους δύο λόγους, η κυβέρνηση του Βερολίνου έχει βαλθεί, τις τελευταίες δύο εβδομάδες να μπλοκάρει την οποιαδήποτε κίνηση προς την κατεύθυνση του ουσιαστικού κεντρικού ελέγχου των τραπεζών της Ευρωζώνης. Δεδομένου ότι αυτός ο ουσιαστικός, κεντρικός έλεγχος των τραπεζών ήταν ο όρος που έθεσε η ίδια η Γερμανία για την εφαρμογή της Συμφωνίας του Ιουνίου (σχετικά με την αποσύνδεση της τραπεζικής κρίσης από την κρίση δημόσιου χρέους – βλ. πρώτη παράγραφο), είναι ξεκάθαρο ότι η Γερμανία πασχίζει, και καταφέρνει, να αποτρέψει την Συμφωνία του Ιουνίου με αποτέλεσμα τα 100 δις ευρώ που θα χρειαστούν οι ισπανικές τράπεζες άμεσα να καταλήξουν να προστεθούν στο βουνό του ισπανικού δημόσιου χρέους, καταδικάζοντας την Ισπανία στην δική μας, ελληνική, μοίρα.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, θα θυμάστε ότι ο κ. Draghi, ο Πρόεδρος της ΕΚΤ, τάραξε τα νερά ανακοινώνοντας ότι είναι έτοιμος να δώσει εντολή απεριόριστων αγορών Ισπανικών (και Ιταλικών) ομολόγων (στη δευτερογενή αγορά) εφόσον η χώρα το ζητήσει και δεσμευτεί σε ένα «πρόγραμμα προσαρμογής», δηλαδή σε ένα Μνημόνιο-αλα-ελληνικά, το οποίο θα εποπτεύει η τρόικα (ίσως χωρίς την συμμετοχή του ΔΝΤ). Αμέσως, οι αγορές ανακουφίστηκαν και τα ισπανικά spreads υποχώρησαν. Ο λόγος είναι ότι φαντάστηκαν (λανθασμένα) πως ο συνδυασμός της Συμφωνίας του Ιουνίου (που θα ανακούφιζε πολύ το ισπανικό δημόσιο χρέος, καθώς δεν θα καταγράφοναν σε αυτό τα κεφάλαια που θα πάρουν οι τράπεζες της χώρας από το EFSF-ESM) με τις αγορές ομολόγων της ΕΚΤ θα έθεταν την Ισπανία σε ένα βιώσιμο μονοπάτι.

Είχα προειδοποιήσει (ελκύοντας τις γνωστές κατηγορίες ότι «καταστροφολογώ») πως δεν θα εξελιχθούν τόσο ομαλά τα πράγματα. (Βλ. σχετικό άρθρο στα αγγλικά σε τρία μέρη: Μέρος Α, Μέρος Β, Μέρος Γ). Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι οι μεγάλες προσδοκίες για μια πιο ορθολογική ευρωπαϊκή αντιμετώπιση της Ισπανίας, και της Κρίσης γενικότερα, δεν είχαν λάβει υπ’ όψη την βούληση της Γερμανίας να ανατρέψει αυτό τον ενάρετο συνδυασμό (Συμφωνίας Ιουνίου και νέας πολιτικής της ΕΚΤ). Σήμερα, εξελίσσεται το εξής δράμα: Όπως εξήγησα πιο πάνω, η Γερμανία παίρνει πίσω (έμμεσα πλην σαφέστατα) την υπογραφή της από την Συμφωνία του Ιουνίου που θα έβλεπε το ισπανικό δημόσιο χρέος να αποσυνδέεται από τις ζημίες των ισπανικών τραπεζών. Η ισπανική μεριά, ο κ. Rajoy, αντιδρά (με το δίκιο του) αρνούμενος να αιτηθεί την σύναψη Ισπανικού Μνημονίου (μετά τροϊκανών, περιοδικών επισκέψεων κλπ κλπ) που απαιτεί η ΕΚΤ του κ. Draghi για να αρχίσει να αγοράζει ισπανικά ομόλογα έως ότου η Ευρώπη (δηλαδή η Γερμανία εν προκειμένω) εφαρμόσει την Συμφωνία του Ιουνίου.

Πρόκειται για ένα παίγνιο υψηλότατου ρίσκου για ολόκληρη την Ευρώπη το οποίο αυτή την στιγμή επικεντρώνεται στην διελκυστίνδα μεταξύ Βερολίνου και Μαδρίτης: το Βερολίνο τραβάει το σχοινί αρνούμενο την τραπεζική ένωση (χωρίς την οποία η Ισπανία θα βουλιάξει) και η Μαδρίτη τραβάει το ίδιο σχοινί από την άλλη μεριά αρνούμενη να ενεργοποιήσει την νέα στρατηγική της ΕΚΤ στην δευτερογενή αγορά ομολόγων (χωρίς την οποία το ευρω θα διαλυθεί γρήγορα – σύμφωνα με τα λεγόμενα του Προέδρου της ΕΚΤ σε λόγο που έβγαλε στις 8 Αυγούστου).

Μια απλή διέξοδος

Εδώ και δύο χρόνια έχουν κατατεθεί πλειάδα προτάσεων για την έξοδο από την Κρίση του Ευρώ (την δική μας την γνωρίζουν οι αναγνώστες του protagon καλύτερα απ’ ότι ίσως θα ήθελαν!). Όλες αυτές οι προτάσεις προσκρούουν στις αντιρρήσεις της Γερμανίας. Η Συμφωνία του Ιουνίου, μαζί με την προσφάτως εξαγγελθείσα πολιτική της ΕΚΤ, αποτελούν το ελάχιστο που χρειάζεται για την μη-κατάρρευση της Ευρωζώνης. Όχι για την επίλυση της Κρίσης (καθώς η επίλυση χρειάζεται πολλά περισσότερα) αλλά για την συγκράτησή της σε διαχειρίσιμα επίπεδα. Κι όμως. Είναι πλέον οφθαλμοφανές ότι η γερμανική ηγεσία ούτε αυτό το ελάχιστο δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί. (Δείτε εδώ για την απελπισμένη γνώμη του καλού γερμανού δημοσιογράφου Wolfgang Munchau για τα αίτια αυτής της άρνησης.)

Και τώρα τι; Καιρό τώρα ακούμε να μας λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να βγει από το ευρώ. Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την χώρα μας αλλά και το έναυσμα για την τελική αποδόμηση της Ευρωζώνης. (Σημ. Αν μπορούσαν να μας διώξουν κρατώντας ανέπαφη την υπόλοιπη Ευρωζώνη, θα το είχαν πράξει χωρίς δεύτερη συζήτηση σταματώντας την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες μέσω του ELA). Ο λόγος είναι απλός: Μια ελλειμματική χώρα δεν θα φύγει από το ευρώ ποτέ μόνη της, καθώς γνωρίζει ότι ανακοινώνοντας την δημιουργία νέου νομίσματος, το οποίο δεν θα είναι έτοιμο για μήνες (το οποίο το δημιουργεί για να το υποτιμήσει), ουσιαστικά καλεί όλους, έλληνες και μη, να σπεύσουν στην «έξοδο», αφού ρευστοποιήσουν ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχουν. Μόνο τανκς στους δρόμους και κλείσιμο των συνόρων (που ισοδυναμεί με έξοδο από την ΕΕ) μπορεί να φέρει μια τέτοια ανακοίνωση (κάτι που μόνο να το πει χρειάζεται κανείς για να καταλάβει τι καταστροφή θα ήταν μια τέτοια κίνηση). Παράλληλα, αν η Ευρώπη εκπαραθυρώσει μια ελλειμματική χώρα, τότε αμέσως, την ίδια μέρα, μια σειρά από άλλες χώρες καταρρέουν διαδοχικά και αναγκάζονται να υψώσουν τείχη για να αποτρέψουν την φυγή των δικών τους κεφαλαίων στο εξωτερικό. (Είναι ο λόγος που η Γερμανία διστάζει να μας διώξει από την οικογένεια του ευρώ.)

Περιληπτικά, καμία ελλειμματική χώρα-μέλος της Ευρωζώνης ούτε θα επιλέξει να φύγει, ούτε και θα εκδιωχθεί (εφόσον ο στόχος είναι η διατήρηση της Ευρωζώνης). Όμως, το ίδιο δεν ισχύει με μια πλεονασματική χώρα. Π.χ. την... Γερμανία. Έστω ότι η Γερμανία ανακοίνωνε την έξοδό της από την Ευρωζώνη, σε μια προσπάθεια να πάψει να μοιράζεται με χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία κλπ το νόμισμά της. Τι θα συνέβαινε; Από τη μία, αντίθετα με μια υπό έξοδο ελλειμματική χώρα, ξένα κεφάλαια θα «εισέβαλαν» στις γερμανικές τράπεζες (ακόμα πιο γρήγορα από τώρα) δίνοντας στην γερμανική κυβέρνηση άπλετο χρόνο για να δημιουργήσει το νέο της μάρκο, και να εντάξει σε αυτό όποιες άλλες χώρες εκείνη κρίνει ότι θέλει υπό την ομπρέλα του νομίσματός της (π.χ. Ολλανδία, Σλοβακία, Αυστρία, ίσως και Φινλανδία, Πολωνία κλπ). Από την άλλη, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει το φάσμα της υπερτίμησης του νέου νομίσματος, όπως κάνει σήμερα η Ελβετία (που παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ισοτιμία φράγκου και ευρώ στα 1,2).

Μια τέτοια ιδέα, εξόδου της Γερμανίας από το ευρώ, δεν είναι κάτι το νέο. (Τον Αύγουστο του 2010 έγραφα σε αυτές τις σελίδες ότι η γερμανική ελίτ δεν είχε αποκλείσει την «απόδραση» από την Ευρωζώνη.) Αυτό που είναι νέο είναι ότι η Bundesbank, η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, ιδίως υπό τον Πρόεδρό της κ. Jens Weideman, έχει ανακυρηχθεί στον Μωυσή της Απόδρασης και την Επιστροφής στο Μάρκο. Μπορεί ακόμα να υπάρχουν ισχυρές αντιδράσεις από τους γερμανούς βιομήχανους, όμως σε σχέση με πέρσι και πρόπερσι οι φωνές που ζητούν την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ ενισχύονται ενώ οι φιλο-ευρωπαϊστές χάνουν όλο και μεγαλύτερο μέρος της δυναμικής τους. Παράλληλα, η υπόλοιπη Ευρωζώνη, πλην της Γαλλίας (που πάντα ονειρευόταν να βρίσκεται στην ζώνη του μάρκου, σχεδιάζοντας το ευρώ έτσι ώστε να αποτελεί την μετεμφίεση του γερμανικού νομίσματος), δεν θα έβλεπε με καθόλου κακό μάτι μια γερμανική έξοδο. Το ευρώ θα υποτιμάτο άμεσα, μειώνοντας την πραγματική αξία των χρεών της Περιφέρειας και δίνοντας μεγάλη ώθηση στις εξαγωγές προς την νέα γερμανική «ζώνη» και τον υπόλοιπο κόσμο. Επί πλέον, φανταστείτε πόσο πιο απλό θα ήταν να συμφωνηθούν μέτρα και πολιτικές σε Ευρωγκρουπ αν από αυτό έλειπαν Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία και Φινλανδία. Ο μεγάλος πληθωρισμός, για κάποια χρόνια, θα φάνταζε ως ελάχιστο αντίτιμο για την λήξη της σκοτοδίνης που σήμερα αποτελεί την πραγματικότητά μας.

Η μέση λύση

Ο λόγος που η κα Μέρκελ δεν θέλει να συμβαδίσει με την Bundesbank σε αυτόν τον αποσχιστικό δρόμο είναι διπλός. Πρώτον, επειδή μια γερμανική έξοδος θα μείωνε πολύ όχι μόνο τις εξαγωγές των γερμανικών επιχειρήσεων αλλά και την αξία των περιουσιακών στοιχείων που διαθέτουν γερμανοί πολίτες στις χώρες της Ευρωζώνης. Πράγματι, μια μείωση της αξίας του ευρώ σε σχέση με το μάρκο θα εξαφάνιζε εν μία νυκτί μεγάλο μέρος της περιουσίας εταιρειών όπως η Volkswagen (καθώς η Seat θα έχανε έως και το 40% της αξίας της), η Deutsche Telekom (της οποίας οι θυγατρικές στην Ιταλία, στην Ελλάδα κλπ θα έχαναν αντόιστοιχα μεγάλη αξία) κλπ. Δεύτερον, τα μεγάλα νομικά προβλήματα που θα επέφερε μια έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη.

Χαρακτηριστικά, ο Wolfgang Munchau μου έλεγε πρόσφατα ότι οι συνεργάτες του βρήκαν πως η οποιαδήποτε έξοδος από το ευρώ θα σήμανε την παραβίαση χιλίων είκοσι τριών ευρωπαϊκών νόμων! Δεν θα πείραζε την Γερμανία να παραβιάσει η Ελλάδα, λόγου χάρη, τόσους νόμους (καθώς θα το χρησιμοποιούσε ως ένα ακόμα επιχείρημα ότι οι Έλληνες δεν «άξιζαν» την ιδιότητα του μέλους της Ευρωζώνης). Όμως, δεδομένης της γερμανικής προσήλωσης στους νόμους, δεν θα ήταν εύκολο για καμία γερμανική κυβέρνηση να πάρει την δύσκολη απόφαση της εξόδου. Τι θα έκανε, π.χ., με την ΕΚΤ, την κεντρική τράπεζα του ευρώ, που βρίσκεται στην Φραγκφούρτη; Θα την απέλαυνε;

Όμως, αν το καλοσκεφτούμε, δεν είναι ανάγκη η Γερμανία ούτε να παραβιάσει το ευρωπαϊκό δίκαιο ούτε και να αποσχιστεί, επίσημα, από την ΕΚΤ. Θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο που μια ελλειμματική χώρα, όπως η Ελλάδα, δεν μπορεί να κάνει: να εισάγει ένα δεύτερο, παράλληλο νόμισμα για συναλλαγές με το γερμανικό δημόσιο. Αν εισήγαγε η ελληνική κυβέρνηση ένα τέτοιο παράλληλο νόμισμα, το εγχείρημα θα αποτύγχανε καθώς κανείς μας δεν θα ήθελε να το κρατά στα χέρια του, γνωρίζοντας καλά ότι θα υποτιμάτο εκθετικά κάθε λεπτό της ώρας που περνά. Όμως, ένα τέτοιο, δεύτερο, παράλληλο νόμισμα στην Γερμανία θα γινόταν ανάρπαστο – ιδίως αν το ονόμαζαν μάρκο.

Μάρκο και ευρώ θα μπορούσαν, πράγματι, να κυκλοφορούν δίπλα-δίπλα, δίνοντάς την δυνατότητα στην Γερμανία να ακολουθεί την δική της, σφικτή, νομισματική πολιτική (κάτι που θα αύξανε την ισοτιμία μάρκου-ευρώ) και, παράλληλα, στην ΕΚΤ να εφαρμόζει την δική της πολιτική. Σταδιακά, αλλά σίγουρα, οι συναλλαγές στην Γερμανία θα γίνονταν όλο και περισσότερο με μάρκα. Όταν έλληνας ή ισπανός θα στέλνει τα χρήματά του σε γερμανική τράπεζα, αυτά θα καταγράφονται ως ευρώ και θα μετατρέπονται σε μάρκα ανάλογα με την ισχύουσα την στιγμή εκείνη ισοτιμία. Ουσιαστικά, η Γερμανία τίθεται εκτός ευρώ χωρίς να αποχιστεί επισήμως από την Ευρωζώνη (π.χ. παραμένοντας ακόμα και εντός του συστήματος εσωτερικών πληρωμών της ΕΚΤ - του Target 2 - με όλο και μειούμενη παρουσία εντός του συστήματος της ΕΚΤ καθώς το ποσοστό των συναλλαγών μεταξύ γερμανικών τραπεζών και του «έξω κόσμου» μεταφέρεται στην σφαίρα του μάρκου).

Συμπέρασμα

Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Γερμανία δεν φαίνεται διατεθειμένη να πράξει τα ελάχιστα που απαιτούνται για να σταματήσει η αποδόμηση της Ευρωζώνης. Τα περιθώρια μιας ορθολογικής συμφωνίας μεταξύ των δέκα επτά κρατών-μελών έχουν εξαφανιστεί. Το μόνο που κάνουμε τώρα είναι να διαχειριζόμαστε από κοινού μια βασανιστικά αργή δυσ-θανασία. Τώρα μάλιστα που το «κίνημα» για επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο έχει πλέον ηγέτη τον Πρόεδρο της κραταιάς Bundesbank, ένα «βελούδινο διαζύγιο» είναι ίσως η μόνη λύση. Κακή λύση αλλά όχι χειρότερη αυτού που βλέπουμε μπροστά μας, έτσι όπως πορευόμαστε. Η έκδοση ενός παράλληλου γερμανικού νομίσματος (το οποίο μπορεί να είναι και, στην αρχή, μόνο ψηφιακό – και να χρησιμοποιείται π.χ.μόνο σε συναλλαγές με κάρτες ή μέσω web-banking) θα διευκόλυνε την μετάβαση σε μια Ευρωζώνη στην οποία ο ρόλος της Γερμανίας θα μειώνεται σταδιακά μεν γοργά δε. Το κλειδί μιας τέτοιας εξέλιξης όμως βρίσκεται στο Παρίσι και όχι στο Βερολίνο, καθώς οι γαλλικές ελίτ ήταν εκείνες που ήθελαν διακαώς να προσδέσουν την γαλλική αγορά εργασίας στο μάρκο. Αυτή είναι όμως μια άλλη ιστορία...

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Κατασκευάζουν ανθρωπάκια και γεννούν τέρατα!

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗ
"Τα βλέπαμε. Αλλά ποιος μπορούσε να αντιδράσει αποτελεσματικά. Μόνοι μας τα λέγαμε, μόνοι μας τ’ ακούγαμε. Σεισμογράφοι υπάρχουν στην κοινωνία, αλλά ποιος τους λαμβάνει υπ’ όψιν, ιδιαίτερα όταν οι δονήσεις είναι χαμηλής έντασης και μεγάλης διάρκειας και αναδιαμορφώνουν τα λαϊκά στρώματα σταδιακά και φαινομενικά ανώδυνα.
Σε εποχές που το χρήμα ρέει, οι βιτρίνες είναι φωτισμένες, τα ράφια στα σουπερμάρκετ γεμάτα, τα δάνεια εύκολα και το θέαμα-ακρόαμα ξέχειλο, οι πληροφορίες από τις χορτασμένες αισθήσεις διυλίζονται από τα φίλτρα που έντεχνα τοποθετεί το σύστημα στον πολίτη-καταναλωτή. Τα σήματα κινδύνου δεν φτάνουν ποτέ στο κέντρο επεξεργασίας του εγκεφάλου ή φτάνουν, ακόμα και στους πολίτες που βρίσκονται σε κάποια επιφυλακή, εξασθενημένα....


ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ


"ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚHΝΙΟ ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Την στείρωση και την ευθανασία των ψυχικά πασχόντων και των αναπήρων ξαναφέρνουν στο προσκήνιο οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Σαν γνήσιοι κληρονόμοι και συνεχιστές του Χίτλερ και των πολιτικών του, της εξόντωσης και της γενοκτονίας, προβάλλουν μέσα από το κατ’ ευφημισμόν "οικολογικό" τους σάϊτ, κείμενο του 1985 ενός γάλλου «καθηγητή» με τίτλο: "H Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό." . Ένα πλήρες πρόγραμμα, στην πραγματικότητα, εξόντωσης των ψυχικά πασχόντων, με τον ίδιο ακριβώς σκεπτικό, αλλά και το «φιλεύσπλαχνο» πλασάρισμα, των τότε γερμανών ψυχιάτρων («για να μη υποφέρουν οι δυστυχείς»), που ήταν οι θεωρητικοί εισηγητές (Hoche και Binding κλπ) και πρακτικοί διαμορφωτές της εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων (σύμφωνα με εκτιμήσεις, πιθανόν και άνω των 250.000) εγκλείστων στα ψυχιατρεία της Γερμανίας....



http://www.psyspirosi.gr/2009-05-05-19-53-07/627--h-.html




Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ (ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ!)


(Τελειωσαν χθες βραδυ οι παραστασεις)


Επαιξαν:
Παύλος Χαϊκάλης, Ρένια Λουϊζίδου, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Τζόυς Ευείδη, Έρση Μαλικένζου, Πάνος Σταθακόπουλος, Γεωργία Μαυρογεώργη, Αλίνα Κωτσοβούλου, Τάσος Αλατζάς, Θοδωρής Αντωνιάδης, Σταύρος Καραγιάννης, Ανδρέας Κωνσταντινίδης, Παύλος Σαχπεκίδης, Βασίλης Κετσιλής, Εβελίνα Νικόλιζα, Βίκυ Πάνου, Γεωργία Μητροπούλου


Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά-Κοστούμια:Αναστασία​ Αρσένη
Μουσική Επιμέλεια-Ενορχήστρωση-Διδασκαλία:​ Μάρω Θεοδωράκη
Χορογραφίες:Φώτης Διαμαντόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ηλεάνα Μπάλα
ΒοηθόςΣκηνογράφου: Φώτης Μουρτάς
Βοηθοί Ενδυματολόγου: Μυρτώ Κοσμοπούλου, Νίκη Ψυχογιού

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Γιανης Βαρουφακης
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=16928
Το πέπλο της σιωπής
Προ ημερών, το Reuters έπιασε λαυράκι. Σε ιδιαίτερα προσεκτικό δημοσίευμά του που πήρε μεγάλη έκταση παγκοσμίως ανέδειξε κάποιες «συναλλαγές» μεταξύ τριών ελληνικών τραπεζών η οποία, αν το δημοσίευμα αληθεύει, τεκμηριώνει την ποινική δίωξη γνωστών τραπεζιτών της χώρας. Κι αν όχι την ποινική τους δίωξη, απαιτεί από την κυβέρνηση, το EFSF, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Τραπεζών (European Banking Authority), κατ’ ελάχιστον, την παύση του ΔΣ της Τράπεζας Πειραιώς και την δρομολόγηση διαδικασίας εξυγείανσής της. Ανάλογες κινήσεις θα έπρεπε να ξεκινήσουν για τον τραπεζικό όμιλλο Marfin Popular Bank για κινήσεις της Marfin Egnatia Bank της οποίας αποτελεί μετεξέλιξη. Κι όμως: αντί για αυτά, ένα τεράστιο πέπλο σιωπής ξετυλίγεται και σκεπάζει την υπόθεση, με πρώτους υφαντές του τους δημοσιογράφους των «έγκυρων» εντύπων και sites οι οποίοι, κατά τα άλλα, συνεχώς καταγγέλλουν το κράτος και την ελληνική κοινωνία για ανοχή στην διαφθορά. Ποια είναι η πέτρα του σκανδάλου, σύμφωνα με την αναφορά του Reuters; Όπως γνωρίζουμε, οι ελληνικές τράπεζες πάσχουν, από τότε που ξέσπασε η κρίση, από έλλειψη κεφαλαίων. Σύμφωνα με τις επιταγές τόσο της ΕΒΑ όσο και της τρόικα, οι ελληνικές τράπεζες έπρεπε να καταβάλουν προσπάθεια εξεύρεσης κεφαλαίων. Αρχικά, ιδιωτικών και, εφόσον δεν τα έβρισκαν, δημοσίων (μέσω της επανακεφαλαιοποίησης που προσφέρει η ελληνική κυβέρνηση δανειζόμενη, δυστυχώς, η ίδια από το EFSF). Οι τραπεζίτες τρέμουν τα κεφάλαια του EFSF καθώς αυτά δίνονται με αντάλλαγμα μετοχών, κάτι που μειώνει το δικό τους ποσοστό ιδιοκτησίας των τραπεζών, θέτοντας σε κίνδυνο της εξουσία τους εντός των ΔΣ των τραπεζών (και όλα τα «καλούδια» που αυτή τους εξασφαλίζει). Για αυτό, εύλογα, προτιμούν τα ιδιωτικά κεφάλαια, ιδίως φίλα προς αυτούς προσκείμενων επιχειρηματιών. Έλα όμως που τέτοια κεφάλαια στον καιρό της κρίσης δεν υπάρχουν; Τότε, τι νομίζετε ότι σκαρφίζονται οι καλοί τραπεζίτες; Σύμφωνα με το άρθρο του Reuters, σε γενικές γραμμές, συνέβη το εξής καταπληκτικό: Την εποχή που η Τράπεζα Πειραιώς, υπό τον κ. Σάλλα, σχεδίαζε την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας (σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ευρώπης και της τρόικα), ο κ. Σάλλας δημιούργησε τρεις off shore εταιρείες στην Κύπρο (μαζί με τα δύο του τέκνα). Αυτές οι εταιρείες, δανείστηκαν από τον τραπεζικό όμιλο Marfin Egnatia Bank (που ελέγχει ο κ. Βγενόπουλος) γύρω στα 113 εκατομμύρια ευρώ με τα οποία χρήματα αγοράστηκαν μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς (στο πλαίσιο της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου που ο ίδιος ο κ. Σάλλας αποφάσισε). Αξιοσημείωτα είναι τα εξής: • Η Marfin Egnatia Bank από την οποία δανείστηκαν οι off shore του κ. Σάλλα έπασχε η ίδια από τεράστια έλλειψη τόσο ρευστότητας όσο και κεφαλαίων. Το ότι δάνεισε ένα τέτοιο τεράστιο ποσό σε έναν άλλον «ζορισμένο» τραπεζίτη με στόχο την αγορά μετοχών των οποίων η αξία βρισκόταν σε πορεία ραγδαίας απαξίωσης (και χωρίς κανένα εχέγγυο πέραν των ίδιων των μετοχών) ελέγχεται ως είτε επιχειρηματικά ανόητη κίνηση είτε ως «περίεργη» κίνηση. • Όταν αποφασίζεται η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, σύμφωνα με την διεθνή πρακτική και νομοθεσία, οι αποφασίζοντες αυτή την αύξηση (τα μέλη του ΔΣ) απαγορεύεται δια ροπάλου να συναλλάσσονται στις εν λόγω μετοχές. Όταν το κάνουν ελέγχονται από την δικαιοσύνη για insider trading (συναλλαγές υπό το καθεστώς εσωτερικής πληροφόρησης). Αναρωτιέμαι αν η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς θα ενδιαφερθεί να ρίξει μια ματιά στο συγκεκριμένο «ζητηματάκι». • Η σύναψη αυτών των δανείων από τις off shore της οικογένειας Σάλλα, καθώς και η αγορά των μετοχών της Πειραιώς από αυτές, κρατήθηκε μυστική. Αν και αφορούσε ποσοστό των μετοχών της τράπεζας άνω του 5% που, σύμφωνα με την ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία, έπρεπε να δηλωθεί δημοσίως, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς φέρεται να δέχθηκε το επιχείρημα του κ. Σάλλα ότι το ποσοστό αυτό δεν καλύφθηκε καθώς ένα μέρος των μετοχών ανήκουν στα... παιδιά του. • Σύμφωνα με το άρθρο του Reuters, ο κ. Σάλλας έχει ξαναδανειστεί από άλλη πτωχευμένη τράπεζα με στόχο την αγορά μετοχών της τράπεζάς «του». Ποια τράπεζα; Την Proton του κ. Λαυρεντιάδη από την οποία φέρεται να δανείστηκε 70 εκατομμύρια πριν τις ζημίες από την πτώχευση της Proton αναλάβει ο έλληνας φορολογούμενος. Αν τα παραπάνω, που καταγγέλλει το Reuters, αληθεύουν, έχουμε στα χέρια μας ένα σκάνδαλο αξιώσεων. Ένα σκάνδαλο που (α) παραπέμει σε insider trading, (β) εγείρει ζητήματα που αφορούν τον έλληνα φορολογούμενο (ο οποίος καλείται να πληρώσει τα σπασμένα της Proton) και (γ) αφορά επισταμένη προσπάθεια εξαπάτησης των ευρωπαϊκών αρχών επιτήρησης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Δεν είναι δική μου δουλειά να αποφασίσω την αθωότητα ή την ενοχή του οιουδήποτε. Θα ήθελα να πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση, η ελληνική δικαιοσύνη και η ίδια η τρόικα θα επιληφθούν. Προς το παρόν, σιγή ιχθύος. Από την μεριά μου, σημειώνω την απάντηση του κ. Σάλλα στο άρθρο του Reuters. Όπως αναφέρει η Καθημερινή, «ο κ. Σάλλας, ο οποίος έχει καταθέσει αγωγή κατά του ειδησεογραφικού πρακτορείου για προηγούμενο δημοσίευμά του, διεκδικώντας αποζημίωση ύψους 50 εκατ. ευρώ, έκανε λόγο για άλλο επεισόδιο, αυτή τη φορά από ομάδα συνεργατών του Reuters, στην προσπάθεια «υπονόμευσης, εκβιασμών και κατασυκοφάντησης», που έχει αντιμετωπίσει η Τράπεζα Πειραιώς στην πορεία ανάπτυξής της. Η υπονόμευση, κατέληξε, «δεν μας αποσπά από το κύριο καθήκον μας, που είναι η ασφάλεια και η πρόοδος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, η οποία με τη σειρά της είναι προοπτική αναπόσπαστη με την προσπάθεια που καταβάλλουμε όλοι για την έξοδο της χώρας από την κρίση». Με άλλα λόγια, αγαπητοί αναγνώστες, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε... Συμπέρασμα Στην εποχή της Πτωχοτραπεζοκρατίας (*), τέτοιου είδους τερτίπια είναι, δυστυχώς, αναμενόμενα. Όμως, σε μια χώρα που υποτίθεται ότι δίνει αγώνα επιβίωσης, και όπου η ανάκτηση της αξιοπιστίας απέναντι στην Ευρώπη έχει αναχθεί σε εθνικό στόχο, το Πέπλο της Σιωπής που έχει περιβάλει αυτό το «συμβάν» είναι ενδεικτικό της Απόλυτης Υποκρισίας της καθεστηκυίας τάξης της χώρας τούτης. Από την μία έχουμε κυβέρνηση, η οποία δήθεν κόπτεται για την αξιοπιστία μας στα μάτια της Ευρώπης, αλλά που δεν κάνει τίποτα όταν οι τραπεζίτες μας αποκαλύπτονται από τον έγκυρο διεθνή τύπο να συνομωτούν με σκοπό την παραβίαση των αρχών και κανόνων της επιτήρησής τους. Από την άλλη, η δικαιοσύνη η οποία ούτε καν έχει πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει. Τέλος, και τρομακτικότερο, οι καλοί δημοσιογράφοι των «έγκυρων» εντύπων, δημοσιογραφικών οργανισμών, sites κλπ. οι οποίοι καθημερινά γράφουν χιλιάδες λέξεις καταδικάζοντας την διαφθορά των «μικρομεσαίων» και απαιτώντας να μπει βαθειά το νυστέρι στο κόκκαλο, παραμένουν βουβοί μπροστά σε ένα τέτοιο «συμβάν», σε μια τέτοια καταγγελία του Reuters. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν μπείτε στην ιστοσελίδα του πάλαι ποτέ έγκυρου «Βήματος» και βάλετε «Σάλλας» στην σελίδα αναζήτησης δεν θα βρείτε την παραμικρή αναφορά σε αυτό το θέμα. Ούτε μία λέξη. Η άλλη παραδοσιακά έγκυρη εφημερίδα μας, η «Καθημερινή», αναφέρεται μεν στο θέμα αλλά με τον ανώδυνο τίτλο «Νέα αντιπαράθεση Reuters με τον επικεφαλής της Πειραιώς». Κλείνω με ένα μήνυμα προς φίλους δημοσιογράφους που στα υπόλοιπα κείμενά τους ξεσπαθώνουν εναντίον της διαφθοράς και της «ακινησίας» του ελληνικού κράτους: Όσο παραμένετε βουβοί απέναντι σε μια τέτοια υπόθεση, η αξία του λόγου σας τείνει στο μηδέν. (*) Bankruptocracy - Πτωχο-Τραπεζοκρατία (Από το «Λεξιλόγιον Κρίσης») Δικός μου όρος για το νέο πολιτικό-οικονομικό καθεστώς που μας προέκυψε, παγκοσμίως, μετά την Κρίση του 2008. Σε αυτό το νέου τύπου καθεστώς την μέγιστη εξουσία δεν ασκούν ούτε οι επιτυχημένοι καπιταλιστές ούτε καν οι εισοδηματίες (για τους εργαζόμενους ούτε λόγος βέβαια). Την ασκούν οι πτωχευμένες τράπεζες ελέω των φορολογούμενων των οποίων τους φόρους οι πολιτικοί χρησιμοποιούν για να στηρίζουν το νέο αυτό καθεστώς, ως εντολοδόχοι των πτωχευμένων τραπεζών, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρή λιτότητα στους... φορολογούμενους. Βασική αρχή του νέου καθεστώτος η εξής απλή: Τα χρέη των πολιτών και των κρατών στις τράπεζες είναι ιερά και αδιαπραγμάτευτα. Παράλληλα, οι ζημίες των τραπεζών πρέπει αυτόματα, και χωρίς πολλές κουβέντες, να καλύπτονται είτε από τα κράτη είτε από τις Κεντρικές Τράπεζες χωρίς την επιβολή του παραμικρού Μνημονίου στους ιδιοκτήτες των, ουσιαστικά, πτωχευμένων τραπεζών. Ενώ τα υπό πτώχευση κράτη (π.χ. Ελλάδα και Ιρλανδία) πρέπει να διασύρονται και να υποβάλλονται σε ασφυκτική λιτότητα για να δανείζονται ώστε να μην πτωχεύσουν, στον Καιρό της Πτωχο-Τραπεζοκρατίας οι τράπεζες δικαιούνται την παροχή άπειρης ρευστότητας χωρίς κανέναν περιορισμό, όρο ή απαίτηση εκ μέρους των κρατών ή των Κεντρικών Τραπεζών που τις κρατούν ζωντανές.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

ΣΤΗ ΒΡΑΣΗ ΚΟΛΑΕΙ ΤΟ ΣΙΔΕΡΟ...


ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ, ΠΡΙΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ...

Στη Μήλο μπορεί, για την αντιμετώπιση της ΚΡΙΣΗΣ που έρχεται, να αναπτυχθεί ένα κίνημα κατοίκων " ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!":που θα επεξεργαστεί τα εξής:
Από τη μια να συνεισφέρει πορους -οχι οικονομικούς αλλά εργασία, γη και υπηρεσίες- και από την άλλη να μειώσει όσο περισσότερο γίνεται την ιδιωτική κατανάλωση υπο μορφη αποταμιευσης σε ένα "ταμείο" αλληλοβοήθειας, χρηματοδότησης, εξυπηρέτησης συλλογικών υποχρεώσεων κλπ. 
Η εργασία θα αφορά σε ενα συστημα συλλογικής παραγωγής αγαθών.
Η διάθεση γης σε ένα σύστημα αξιοποίησης των φυσικών πόρων, όχι προς την κατεύθυνση της καταστροφής της αλλά, αντίθετα, παραγωγής προϊόντων και αναζωογόνησής της ως του πρωταρχικού, αναντικατάστατου και διαχρονικού παροχέα των μέσων επιβίωσης.
Η αλληλεγγύη, σε ένα σύστημα συλλογικής προσφοράς κάθε είδους υπηρεσιών με ανθρωπιστικά κριτήρια και χαρακτήρα "ανταλλαγής".
Θα το επεξεργαστούν κάποιοι, σαν μια... παρέα, καληώρα όπως η εθελοντική μας ομάδα; Θα το ξεκινήσουν;;;

Απομαγνητοφωνώ λίγα από τα όσα λέει ο υπέροχος αυτός άνθρωπος:

"... Τα οικονομικά που θα δίδασκα σε νέους οικονομολόγους θα βασίζονταν σε 5 αξιώματα και 1 θεμελιώδη αρχή:
1. Η οικονομία υπηρετεί τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι την οικονομία.
2. Η ανάπτυξη έχει να κάνει με τους ανθρώπους και όχι με τα αντικείμενα.
3. Η "μεγέθυνση" δεν είναι ταυτόσημη με την ανάπτυξη και η ανάπτυξη δεν δημιουργεί μεγέθυνση
4. Χωρίς τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων, καμιά οικονομία δεν μπορεί να υπάρξει.
5. Η οικονομία είναι ένα υποσύστημα ενός μεγαλύτερου και πεπερασμένου συστήματος, της βιόσφαιρας. Άρα, μόνιμη "μεγέθυνση" δεν είναι δυνατή.
Και η θεμελιώδης αρχή, για την υποστήριξη της Νέας Οικονομίας:
Σε καμιά περίπτωση ένα οικονομικό συμφέρον δεν μπορεί να είναι πιο ψηλά από τον σεβασμό για τη Ζωή. Και μιλάω για τη Ζωή, όχι για τους ανθρώπους, διότι για μένα, στο επίκεντρο είναι το θαύμα της Ζωής σε όλες του τις εκφάνσεις. Αλλά αν υπάρχει οικονομικό συμφέρον, ξεχνάς τη Ζωή. Όχι μόνο τα άλλα έμβια όντα αλλά και τους ανθρώπους...
...........
- Τί είναι αυτό που έχετε μάθει στις φτωχές κοινωνίες όπου έχετε εργαστεί, και σας δίνει ελπίδα;
- Η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Ο αλληλοσεβασμός. Η αλληλοβοήθεια. Η έλειψη απληστίας. Η απληστία είναι ένα στοιχείο που δεν υπάρχει στη φτώχια*..."
*Προφανώς εννοεί την πραγματική φτωχεια στην επαρχία με κοινωνική συνοχή και όχι την εξαθλίωση των απο-κοινωνικοποιημένων ανθρώπινων σκουπιδιών των πόλεων ή εκείνους που έχουν ήδη "ανταλλάξει" κάθε ανθρώπινη αξία με την προσμονή μιας "καλύτερης καταναλωτικής μέρας και για μας".
..............................
Αν στη Μήλο είχαμε αποδεχθεί και προωθήσει την ιδέα της "Τοπικής Ατζέντα 21", θα είχαμε αναπτύξει τώρα όλες τις αρετές της αλληλοβοήθειας, της συλλογικής δράσης, της ασφάλειας της δημοκρατίας αλλά και τις γνωσεις και τις πρακτικες ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ και οχι ΜΕΓΕΘΥΝΣΗΣ. Δηλαδή ποιοτικής εξέλιξης που οδηγεί στον εξανθρωπισμό και την ευτυχέστερη ζωή και όχι στην εξαθλίωση του καταναλωτισμού και την υποδούλωσή μας, ατομική και συλλογική στις... Αγορες.
Αντ' αυτού, φτάσαμε, συχνά το τελευταίο διάστημα, να διεξάγονται αδελφοκτόνες μάχες ντροπής, πιστεύοντας ότι κανένας δε βλέπει ούτε τους "μεν" ούτε τους "δε".

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

ΟΙ ΠΕΡΙΤΤΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ

Δεν πιστευω οτι ειναι υπερβολη να πουμε οτι τα οσα ζουμε "ακουμπανε με αγωνια" αυτο το κορυφαιο ερωτημα επειδη αυτο που ζουμε δεν ειναι απλα μια κριση στις οικονομιες αλλα μια κατα μετωπο επιθεση στην ανθρωποτητα απο ενα συστημα που επιδιωκει να καταλύσει οριστικα το δικαιωμα του ανθρωπου να θετει αυτη την ερωτηση. Το μονο που θα εχει δικαιωμα να "ρωτησει" ο ανθρωπος θα αφορα την επιβιωση. Αυτο ομως είναι το "ερωτημα" στο οποιο προσπαθουν να απαντησουν ολα τα μη ανθρωπινα οντα.

ΦΟΥΚΩ-ΜΑΡΧ: Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΒΙΟΕΞΟΥΣΙΑΣ
 Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012 14:50
"Εποχη": http://www.epohi.gr/portal/theoria/11770-2012-04-30-12-50-54

Ανανεώνοντας σε βάθος την αναλυτική της εξουσίας Φουκώ συνάρθρωνε μια τυπολογία των κοινωνικών αγώνων, διακρίνοντας τρεις θεμελιώδεις κατηγορίες. Η πρώτη αντιστοιχεί στους αγώνες που στρέφονται εναντίον των μορφών εξουσιαστικής επιβολής – κοινωνικής, θρησκευτικής, εθνικής. Η δεύτερη περιλαμβάνει τους αγώνες που αποτελούν μαχητική έκφραση της αντίστασης κατά των σχέσεων εκμετάλλευσης που υπεξαιρούν από τον εργαζόμενο το αντικείμενο του παραγωγικού μόχθου του. Η τρίτη, πιο άμεσα κεντροθετημένη στην μικροφυσική της εξουσίας, συστεγάζει την πολλαπλότητα των αντιστάσεων απέναντι σε σχήματα καθυπόταξης του ατόμου σε καταναγκαστικούς και εσωτερικευμένους κανόνες. Φρονούσε δε ότι αυτό που διακρίνει την εποχή μας έγκειται στην πρωτοκαθεδρία των αγώνων που αντιμάχονται την υποταγή της υποκειμενικότητας σε κανονιστικά πρότυπα ετεροκαθορισμού. Αυτοί οι αγώνες τέμνουν εγκάρσια την πολυμορφία των πολιτικών καθεστώτων και των εθνικών χώρων, αναπτύσσονται γύρω από τοπικές μικροεστίες εξουσίας – πατριαρχική οικογένεια, ανδροκρατικά προνόμια, εμπορευματοποιημένη ιατρική αυθεντία, θεσμική αυθαιρεσία κρατικών μηχανισμών κλπ.- και τέλος επικεντρώνονται στον άμεσο αντίπαλο χωρίς να κατευθύνονται και να συγκλίνουν σ’ έναν κύριο εχθρό. Αναμφίβολα η τυπολογία του Φουκώ απεικονίζει ιδανικά την ετερογενή κατανομή των πολύμορφων κινημάτων χειραφέτησης που αναπτύχθηκαν ραγδαία από τις αρχές του ΄60 και μετά. Όλοι οι πολιτικο-κοινωνικοί δείκτες συνηγορούν πλέον με τη διαπίστωση ότι έχουμε εισέλθει σε μια φάση αλλαγής εποχής όπου οι πολυεστικά αναδυόμενοι αγώνες διέπονται από ομόρροπες τάσεις σύγκλισης και συμπύκνωσης σε επιλογές αντίστασης απέναντι σε ανανεωμένες μορφές εκμετάλλευσης, πλανητικά εξαπλούμενες με την προέλαση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που κατοχυρώνει παντού, με την καταστρεπτική του δύναμη, τον τίτλο του κύριου εχθρού. Απ’ αυτή την άποψη είμαστε οι προνομιακοί μάρτυρες μιας «αφύπνισης της ιστορίας» σύμφωνα με την ευτυχή έκφραση του Μπαντιού. Η θεαματική επιστροφή αυτής της κατηγορίας αγώνων συμπίπτει με τις βίαιες επιλογές του κλυδωνιζόμενου νεοφιλευθερισμού που συσπάται για να απορροφήσει το ωστικό κύμα της πρόσφατης ιστορικής κρίσης. Συθέμελα κλονισμένος και σε κατάσταση πανικού για κάποιο διάστημα φιλοδοξεί πλέον να ανακάμψει με ένα πέρασμα στο όριο (passage à lalimite), και δη παροξυστικά επιταχυνόμενο. Συγκεκριμένα επιλέγει την ριζοσπαστικοποίηση των μορφών εκμετάλλευσης και την φρενήρη επέκτασή τους στο σύνολο της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων και των μεσαίων, σχετικά εύπορων κοινωνικών στρωμάτων που αποτελούσαν οργανική συνιστώσα του καπιταλιστικού κοινωνικού συμβολαίου. Η κηδεμονευόμενη Ελλάδα κομίζει την δραματική απόδειξη αυτής της υπόθεσης. Η μνημονιακή στρατηγική φιλοδοξεί να διαγράψει από τον κοινωνικό χάρτη τα ενδιάμεσα στρώματα συμπαρασύροντας το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας στο καθοδικό σπιράλ της πτωχοποίησης και της ένδειας. Με τεχνικούς όρους το φιλόδοξο ζητούμενο είναι η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η βίαιη και εξοντωτική πτώση του επιπέδου ζωής ως εναλλακτική στρατηγική στην αδύνατη νομισματική υποτίμηση ελλείψει εθνικού νομίσματος. Η στρατηγική του οδοστρωτήρα υποκρύπτει ωστόσο ένα αθέατο ζητούμενο, μη αναγώγιμο στη λογιστική της δημοσιονομικής ισορροπίας και προωθούμενο από την δυναμική του περάσματος στο όριο. Πρόκειται για την ενορχηστρωμένη παλινδρόμηση σε αναβαθμισμένες μορφές υπερεκμετάλλευσης, ομογάλακτες με αυτές που εξέθρεψε η άγρια επέκταση της εξουσίας του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα και ομοούσιες με αυτές που διαδίδονται καρκινικά στον ασιατικό χώρο και εγείρουν μια εκφοβιστική πρόκληση ανταγωνιστικότητας απέναντι στην καλοταϊσμένη ηγεμονία της Δύσης. Κατά κάποιο τρόπο, η φρανκενσταϊνική φιλοδοξία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού είναι να δημιουργήσει ένα νέο είδος: τον λευκό κινέζο– έλληνα, βούλγαρο, ισπανό, λετονό… Τα τελευταία χρόνια, ήδη πριν την κρίση, στρατηγικοί αναλυτές και αυτόκλητοι προασπιστές του πεπρωμένου της διακηρύττουν εν χορώ ότι η Δύση δεν θα μπορέσει να σηκώσει το γάντι της ασιατικής πρόκλησης εάν δεν ισοπεδώσει δύο εσωτερικά εμπόδια.
Πρώτον, θα πρέπει αν αποσυνδέσει τις πολιτικές αποφάσεις από το ενδεχομενικά αστάθμητο παιχνίδι των κατ’επίφασιν δημοκρατικών διαδικασιών που διαπλέκονται με την κοινοβουλευτική νομιμότητα – πρόκειται για αυτό που ο Μπαλιμπάρ έχει αποκαλέσει «εξουδετέρωση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης». Και δεύτερον, θα πρέπει να πετσοκόψει με κατεπείγοντα ζήλο τις δαπάνες υγείας, τουτέστιν να δώσει άμεσα την χαριστική βολή στο κράτος Πρόνοιας. Αποκαλυπτική από αυτή την άποψη είναι μια πρόσφατη επιθετική και άκρως δυσοίωνη μελέτη που εκπόνησε ο σιδηρούς ιδεολογικός βραχίονας του νεοφιλελευθερισμού ιματισμένος ως οίκος αξιολόγησης, οι StandardandPoor’s, και την οποία κοινοποίησε στις διευθυντικές ελίτ του G 20 εν είδει προειδοποιητικής βολής. Προεξοφλεί με απειλητικούς τόνους την επικείμενη υποβάθμιση όλων των χωρών του G 20, εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα μέτρα κατεδάφισης των συστημάτων υγείας. Σε αντίθετη περίπτωση απολύτως καμία χώρα από τον ανθό του καπιταλισμού δεν θα είναι σε θέση να επιδείξει το πολυπόθητο και γελοίο τριπλό Α. Ο δημογραφικός μαρασμός της Δύσης και η επιταχυνόμενη γήρανση των πληθυσμών της, που επέρχεται με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, σε συνδυασμό με τον πολλαπλασιασμό νέων δαπανηρών ιατρικών τεχνολογιών και την ενσωμάτωσή τους σε θεραπευτικά πρωτόκολλα ανοιχτά σε όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, οδηγούν αμείλικτα στην επιδείνωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων υπό το βάρος των διογκούμενων δαπανών υγείας. Οργανωτική μήτρα της κοινωνικής κατίσχυσης του καπιταλισμού, η βιοεξουσία μεταλλάσσεται πλέον σε μαύρη τρύπα της οικονομίας του. Αντίθετα, αποφαίνεται η μελέτη των StandardandPoor’s, «το γεγονός ότι οι περισσότερες ασιατικές χώρες δεν έχουν ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης όπως αυτό που ισχύει στη Δύση σημαίνει ότι η βραδυφλεγής δημογραφική βόμβα δεν θα έχει σημαντικές επιπτώσεις». Τουτέστιν, ο θάνατος υποδεικνύεται ως ο ιδανικός εγγυητής της καπιταλιστικής κερδοφορίας! Η φυσική εξόντωση των ανεπιθύμητων πληθυσμών αποθεώνεται ως η κατ’ εξοχήν στρατηγική για να αντιστραφεί η πτωτική τάση του κέρδους. Αυτή η μακάβρια συνταγή που εμπνέει αθόρυβες βίο-πολιτικές θανάτου εφαρμόζεται πλέον πειραματικά στην μνημονιακή Ελλάδα όπου ήδη καταγράφεται η αποκαλυψιακή καταστροφή του συστήματος υγείας. Δεν θα επεκταθώ εδώ στην καταιγιστική λήψη μέτρων διάλυσης που την υλοποιούν. Προς εξυγίανση των κοινωνικών δαπανών, το νέοφιλελεύθερο κράτος σπεύδει να συνάψει στρατηγική συμμαχία με τον θάνατο. Ωστόσο η απλή καταγγελία της λογιστικής διαχείρισης της υγείας αφήνει στο σκοτάδι την ιστορική μετάλλαξη των κοινωνιών που κυοφορούνται στις νεοφιλελεύθερες θερμοκοιτίδες της Δύσης.
Θα υποστηρίξω λοιπόν την θέση ότι μια πραγματική μετάλλαξη εξαπλώνεται στον τρόπο λειτουργάς της βιοεξουσίας, η οποία ως γνωστόν έπαιξε ένα στρατηγικό ρόλο στη μορφοποίηση της εξουσίας στη Δύση και στην επέκτασής της σ’ όλες τις όψεις της ζωής. Η βιοεξουσία συγκροτήθηκε γύρω από δύο άξονες. Ο πρώτος ιστορικός άξονας διαμόρφωσε μια ανατομο-πολιτική που παρήγαγε πειθαρχημένα σώματα, υποταγμένα σε τεχνικές ντρεσαρίσματος και επαύξησης της αποδοτικότητάς τους. Σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός ξανασχεδιάζει αυτό τον άξονα με ανατριχιαστική ωμότητα. Μαθαίνουμε για παράδειγμα ότι οι κινέζοι εργάζονται στα εργαστήρια της Apple 80 με 90 ώρες την εβδομάδα!
Ο δεύτερο άξονας συγκροτήθηκε ως μια βίο-πολιτική του είδους, αντικείμενο της οποίας ήταν ο πληθυσμός και στόχος η ομαλοποιητική διαχείρισή του. Εκ πρώτης όψεως αυτή η διαχείριση επιστρατεύει μορφές ορθολογικότητας στηριζόμενες στον λόγο της επιστήμης, οι οποίες προάγουν στρατηγικές βελτίωσης της ζωής και αποτροπής του θανάτου. Η εξουσία του ηγεμόνα υπαγόρευε τον θάνατο και επέτρεπε τη ζωή. Η βιοεξουσία υπαγορεύει τη ζωή και επιτρέπει τον θάνατο, όπως σημειώνει ο Φουκώ. Ενσωματώνοντας ωστόσο στους μηχανισμούς της όλες τις παραμέτρους που καθορίζουν τις εκφάνσεις της ζωής, η βιοεξουσία αποδείχτηκε ικανή όχι μόνο να διαχειριστεί τη ζωή αλλά επίσης να προγραμματίσει το Ολοκαύτωμα, σύμφωνα με την ιστορική διατύπωση του Φουκώ. Ο ευγονισμός, ο ρατσισμός και φυσικά ο ναζισμός έφεραν θεαματικά στο φως την εγγενώς διφορούμενη συγκρότηση της βιοεξουσίας. Σήμερα με την κίνηση περάσματος στο όριο, με αυτό το εγκληματικό ‘πέρασμα στην πράξη’, ο μαινόμενος νεοφιλελευθερισμός αποδεικνύεται φορέας μιας βούλησης ριζικού επανασχεδιασμού των Δυτικών κοινωνιών και σε αυτή την προοπτική ανασυγκροτεί το σύστημα της βιοεξουσίας γύρω από τον θανατηφόρο πόλο της. Η βιοεξουσία αποβάλλει τον διπολικό χαρακτήρα της και μεταλλάσσεται σε μήτρα θανατηφόρων βίο-πολιτικών. Εδώ αποκαλύπτεται το άδηλο διακύβευμα : αυτό που βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη δεν είναι εξομοιώσιμο με έναν απλό εξορθολογισμό των δαπανών υγείας ή με το επιλεκτικό ξήλωμα των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Το ζητούμενο για τον ‘οριακό’ νεοφιλελευθερισμό είναι να προγραμματίσει τον αργό, διακριτικό και πολιτικά ορθό θάνατο των περιττών πληθυσμών, των οποίων η ύπαρξη δυναστεύει τις κοινωνικές δαπάνες και εμποδίζει τις δυτικές οικονομίες να απογειώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Ενδεικτικό και μακάβριο σύμπτωμα : η εξώθηση των ‘περιττών’ ανθρώπων στην αυτοκτονία.
Για την νεοφιλελεύθερη πολιτική βούληση, συνταξιούχοι, μη ανακυκλώσιμοι άνεργοι, ανεκπαίδευτοι, χρόνια ψυχικά πάσχοντες, κατατρεγμένοι μετανάστες, άτομα με ειδικές ανάγκες καθώς και τμήματα τη νεολαίας δεν αποτελούν πλέον ενσωματώσιμους πληθυσμούς και νόμιμες κοινωνικές ομάδες αλλά παράνομες υπάρξεις και αντιμετωπίζονται ως η σκαρταδούρα της ανθρωπότητας. Αποτελούν πλέον υπονομευτικές ετερογένειες η ύπαρξη των οποίων αντιβαίνει στο ιδεώδες πλαίσιο αναπαραγωγής του κεφαλαίου και μεγιστοποίησης του κέρδους. Στην ‘οριακή’ καμπή του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού η βίο-πολιτική μεταλλάσσεται μονοσήμαντα σε βίο-πολιτική θανάτου.

ΔημήτριςΒεργέτης, ψυχαναλυτής, διευθυντής του περιοδικού αληthεια
http://aletheiareview.wordpress.com/category/επικαιρότητα/

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ...


Για όποιον δεν το γνωρίζει, το ΟΡ.Α.Μ.Α. -"Οργάνωση Αειφορικής Μηλιακής Ανάπτυξης"- έχει, από καιρό, πάψει να υφίσταται ως σωματείο. Τόσο ως προς τη νομική του υπόσταση όσο και ως προς την ουσιαστική/πραγματική.

Ο λόγος είναι απλός: Εδώ και χρόνια το ΟΡ.Α.Μ.Α. δεν λειτουργεί, ούτε τυπικά (γενικές συνελεύσεις, αρχαιρεσίες κλπ) ούτε (όπως δηλώνουν μέλη του) ουσιαστικά.

Για το λόγο αυτό, θέλω να απευθύνω έκκληση στον ΠΕΤΡΟ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ να σταματήσει να μιλά, να υπογράφει και να σφραγίζει έγγραφα και επιστολές, υποδυόμενος τον ανύπαρκτο τίτλο του προέδρου του ανύπαρκτου ΟΡΑΜΑΤΟΣ!
Κώστας Κοσμόπουλος