Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

"PINA"

Μια μαγευτική (3d) ταινία του Wim Wenders (Βιμ Βέντερς) για τη θρυλική γερμανίδα χορογράφο Pina Bausch (Πίνα Μπάους) που πέθανε ξαφνικά πριν δυο χρόνια, μόλις 68 ετών.






Αυτό είναι ένα ντοκιμαντέρ που όμοιο του δεν έχεις ξαναδεί. Ένα 3D φιλμ που δεν κινηματογραφεί απλά μια έκφανση ζωής. Την πιάνει αγκαλιά, τη μεταφέρει στο πανί και εκεί την αφήνει ελεύθερη, παλλόμενη, να αναπνεύσει για 106 λεπτά. Για να κατοικήσει στο θυμικό σου, πριν επιστρέψεις στη πραγματικότητα, της οποίας όμως, σύντροφοι πια, είστε αμφότεροι αναπόσπαστο κομμάτι. Τελικά η τέχνη αντανακλά τη ζωή ή η ζωή την τέχνη;
Η ερώτηση είναι ρητορική, γιατί καθώς ο Βέντερς σε κάνει κοινωνό του έργου της σπουδαίας χορογράφου, συμπατριώτισσας και φίλης του, Φιλιπίνα `Πίνα' Μπάους (την οποία πρωτο-συνέστησε στους σινεφίλ ο Πέδρο Αλμοδόβαρ στο «Μίλα της») το μυαλό σιωπά και αφουγκράζεται. Όλα όσα εκφράζονται αλογόκριτα στα κλασσικά κομμάτια του –κατά την ίδια- αυτοβιογραφικού ρεπερτορίου της Μπάους (η οποία πρόλαβε να συμμετάσχει στη δημιουργία του φιλμ, πριν τον πρόωρο και αιφνίδιο θάνατο της, τον Ιούνιο του '09), σαν τα “Café Müller” και “Kontakthof”. Ερμηνευμένα από τα μέλη του περίφημου Tanztheater Wuppertal Pina Bausch. Σε ένα μαγικό αμάλγαμα χορού, παντομίμας και ευφάνταστης συνεργασίας / συνεύρεσης / συνύπαρξης με τον ήχο, το χώρο και τα στοιχεία της Φύσης (χώμα, πέτρα, νερό). Που χάρη στο –ουσιαστικότερο από ποτέ- 3D σε συνεπαίρνει αμαχητί.
Ιωάννα Παπαγεωργίου – περ. “ΣΙΝΕΜΑ”

«Μου άρεσε να χορεύω γιατί φοβόμουν να μιλήσω. Οταν κινούσα το σώμα μου, μπορούσα να αισθανθώ». Η Πίνα Μπάους ήταν μια πανέμορφη γυναίκα, μέχρι το τέλος. Μια μεγάλη βασίλισσα του χοροθεάτρου που μπορούσε να σε καθηλώσει με τα βαθιά, γαλανά της μάτια. Οι χορευτές της την ερωτεύονταν. Οπως και οι θεατές. 
Σαντρα Bουλγαρη – “Η Καθημερινή” 01-07-09

Η ποίηση του σώματοςΗ ιδιοφυΐα της Μπάους έγκειται ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο «ράβει» τις αντιθέσεις δίνοντάς τους ένα νόημα και μια κατεύθυνση, συνθέτοντας το έργο με συνοχή και ενότητα, σαν να φτιάχνει ένα μεγάλο χαλί. Ως εκ τούτου, το Χοροθέατρό της έχει αναπτύξει ένα δικό του ιδίωμα, το οποίο, πέρα από τις διαφορετικές γλώσσες και τους πολιτισμούς, έχει βρει τον τρόπο να μιλάει στους ανθρώπους για πράγματα που πονάνε ή που παρηγορούν, χρησιμοποιώντας την ποίηση της σωματικής έκφρασης και της εικόνας και την ένταση της μεταφοράς της συμβολικής κίνησης.
Γεννημένη στο Solingen της Γερμανίας το 1940, η Πίνα Μπάους μεγάλωσε στο εστιατόριο των γονιών της. «Πέρασα πολύ χρόνο κάτω από τα τραπέζια: υπήρχε τόσος κόσμος και συνέβαιναν πάντα τόσα παράξενα πράγματα», λέει και αποκαλύπτει επάνω στη σκηνή όλα τα παράξενα πράγματα που συμβαίνουν υπογείως ανάμεσα στους ανθρώπους.
Μία από τις αντιθέσεις που διατρέχουν τα έργα της είναι μια διάχυτη νοσταλγία για την πατρίδα, η νοσταλγία τού να μπορεί κανείς επιτέλους να ακουμπήσει τις βαλίτσες του στο έδαφος και ταυτόχρονα το κάλεσμα του μεγάλου «εκεί έξω» που δεν αφήνει να σταματήσει το ταξίδι. Χωρίς σταματημό η Pina Bausch αφαιρεί κάτω από τα πόδια των χορευτών της ­ και μαζί και των θεατών της  το καθησυχαστικό έδαφος των συνηθειών και τους στέλνει στο άγνωστο σαν σε μια ξένη χώρα.
Χριστιανα Γαλανοπούλου – “Το Βημα” 25/04/1999

ΛΥΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΜΕ ΤΟΝ EXPLORER!!!
Τώρα όλοι οι browser
μπορούν να ανοίξουν το blog!

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

ΑΙΤΟΥΜΑΙ !!!



«Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Mήλου σε έκτακτη συνεδρίαση του τη Δευτέρα 18 Απριλίου 2011, με την υπ’ αριθμ. 125/2011 απόφασή του, εξέδωσε ομόφωνο Ψήφισμα κατά της απόφασης του Υφυπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, ΦΕΚ 547/Β’/7.4.2011, που αφορά την Έγκριση μεταβίβασης του δικαιώματος αναζήτησης, έρευνας και εκμετάλλευσης γεωθερμικού δυναμικού στο νησιωτικό σύμπλεγμα «Μήλος-Κίμωλος-Πολύαιγος» από τη Δ.Ε.Η. Α.Ε. στη «Δ.Ε.Η. ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ Α.Ε.».
Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη:
  • Τις αρνητικές συνέπειες τέτοιων εγχειρημάτων, που έχει ήδη βιώσει ο Μηλέικος λαός.
  • Τη συλλογικά εκφρασμένη αγανάκτησή του, που έχοντας δεινοπαθήσει στο παρελθόν από προσπάθειες εκμετάλλευσης της γεωθερμίας υψηλής ενθαλπίας, δεν δέχεται να γίνει για μία ακόμα φορά πειραματόζωο.
  • Το αναφαίρετο δικαίωμα των Μηλίων να αποφασίζουν για τον τόπο τους και την υγεία των παιδιών τους.
ΔΗΛΩΝΕΙ: για ακόμα μία φορά, με τον πλέον ξεκάθαρο και κατηγορηματικό τρόπο, το ΟΧΙ του στην εκμετάλλευση του γεωθερμικού πεδίου υψηλής ενθαλπίας στο νησί μας.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ: την αλαζονική, απαράδεκτη και αντιδημοκρατική συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΕ.Κ.Α., που αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς.
ΖΗΤΑΕΙ: να κλείσει μία και δια παντός το θέμα της εκμετάλλευσης της υψηλής ενθαλπίας στη Μήλο.»
…………………………………………………………………………


Ο υπογράφων
πολίτης και γέννημα θρέμα της Μήλου που, αν δεν απατώμαι, αποτελεί ακόμα αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας που και αυτή, αν δεν απατώμαι, παραμένει μέχρι αυτή την ώρα “ομοούσια και αδιαίρετος”, αφού έκανα έκτακτη συνεδρίαση με (αυτό που θεωρώ ως) το λογικό τμήμα του εγκεφάλου μου, το τμήμα αυτοεκτίμησης και αξιοπρέπειας, το τμήμα ηθικών υποθέσεων και το τμήμα ψυχικής ισορροπίας

Και έλαβα υπόψη μου:
·         Τη συμπεριφορά της ηγεσίας του Υ.ΠΕ.Κ.Α (και όλων των άλλων, ορατών και αοράτων) το οποίο συμπεριφέρεται στην κοινωνία ενός συνταγματικά κατοχυρωμένου Δήμου (με ότι αυτό συνεπάγεται για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της) όπως ενας κατακτητής σε ένα κατακτημένο,
·         Το σκεπτικό των τοπικών αρχών (και όλων των άλλων, ορατών και αοράτων) που απάντησαν βασιζόμενοι αποκλειστικά
1.    Στην τραυματική εμπειρία που συνέβη τριάντα χρόνια πριν, θεωρώντας ότι τεχνολογικά, νομικά και θεσμικά τίποτα δεν άλλαξε απο τότε
2.    Την αντίληψη ότι οι Μηλιοί “αποφασίζουν για τον τόπο τους και την υγεία των παιδιών τους” σαν να επρόκειτο για ημιαυτόνομη περιοχή
·         Την άρνηση των τοπικών αρχών (και όλων των άλλων, ορατών και αοράτων) να σκεφθούν και να συσκεφθούν πάνω στο πραγματικό πρόβλημα που είναι ο συνολικός τρόπος διαχείρισης της γεωθερμίας από την Πολιτεία και οι δυνατότητες ελέγχου των τοπικών επιχειρήσεων από τις τοπικές αρχές και όχι η γεωθερμία αυτή καθ’ αυτή - αλλιώς να το καταθέσουν δημόσια με τα ανάλογα απαραίτητα στοιχεία
·        Την πολιτική ευθύνη των τοπικών αρχών (και όλων των άλλων, ορατών και αοράτων) οι οποίες με βάση την παραπάνω εντελώς λανθασμένη οπτική ρίχνουν την τοπική κοινωνία σε ένα τυφλό πόλεμο ενάντια στην Πολιτεία με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται (όσον αφορά την τύφλωση φυσικά!)
·        Οτι στο τέλος (με βάση τις στρατηγικές που φαίνεται να αναπτύσσουν οι δυο πλευρές και όλοι οι άλλοι, ορατοί και αόρατοι) οι μόνοι που ΔΕΝ θα οφεληθούν, πραγματικά και μακροπρόθεσμα, θα είναι οι πολίτες της Μήλου
·        Τη συνεχιζόμενη εγκληματική άρνηση των Αρχών (και όλων των άλλων, ορατών και αοράτων) στη Μήλο, να κρατούν την τοπική κοινωνία σε άγνοια και σε εσκεμμένα καλλιεργημένη αντίσταση απέναντι στα περιβαλλοντικά προβλήματα που απειλούν άμεσα την ανθρωπότητα
·        Την ευκολία με την οποία αυτοί αρνούνται συστηματικά, λόγω της εξασφαλισμένης (μικροπολιτικής) στήριξης της ανυποψίαστης τοπικής κοινωνίας, καθετί που έχει σχέση με μέτρα για τη διάσωση του περιβάλλοντος όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η βιοποικιλότητα, το Natura 2000, και άλλα πολλά

Αιτούμαι:

ΝΕΕΣ και ΝΕΟΙ,
ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΗΤΕ ΤΑ!


όχι μόνο ετούτο αλλά… ΟΛΑ!
Γιατί σ’ εσάς οι λιγοστές μας ελπίδες!

Κώστας Κοσμόπουλος

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ!...

Τα νέα για τη Μήλο ίσως δεν είναι καλά και εννοώ την υπουργική απόφαση για τη γεωθερμία.
Γίνονται όμως πολύ χειρότερα επειδή μας βρίσκουν να ζούμε πραγματικά στο μακρινό παρελθόν, πραγματικά ανυποψίαστοι και ωραίοι.
Εξηγούμαι:
Λίγες ώρες πριν από το έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο, έχουμε γνωστές δύο διαμορφωμένες θέσεις:
α) Του Δημάρχου και της παράταξής του με το γνωστό, κάθετο "ΟΧΙ" στην υψηλή ενθαλπία και την ηλεκτροπαραγωγή γενικώς.
β) Τους "Ενεργούς πολίτες" που, συνεκτιμώντας τα τελευταία γεγονότα, δηλαδή την υπουργική απόφαση, την ένταξη της Μήλου στο σύμφωνο των νήσων και τη βιαστική προώθηση του ΣΧΟΟΑΠ με τις ανάλογες προτάσεις του, ζητούν την ενεργή παρέμβαση της Μηλέικης κοινωνίας με όρους "άμεσης δημοκρατίας". Και ως πρώτο δείγμα άμεσης δημοκρατίας, προτείνουν διεξαγωγή δημοψηφίσματος.
Σχολιάζω:
α) Η στάση του Δημάρχου δείχνει συνέπεια ως προς το προεκλογικό του πρόγραμμα και σύμπλευση με το γενικό αίσθημα, που δείχνει να μην έχει αλλάξει από τότε που είχαμε εκείνες τις πικρές εμπειρίες του '80. Δεν λέω ότι η στάση του "ΟΧΙ" είναι σωστή ή λάθος. Αναρωτιέμαι: Έχουμε σοβαρή και επικαιροποιημένη επιστημονική γνώση να στηρίξουμε τη θέση μας ή μήπως λειτουργούμε μόνο με την ανάμνηση του πόνου και του φόβου, σαν να ήταν ένα παιδικό τραύμα που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε?
β) Οι "Ενεργοί πολίτες" προέβαλαν τη συμμετοχή της Μήλου στο σύμφωνο των νήσων σαν μέγιστη δέσμευση, παρομοιώνοντάς την με το... μνημόνιο που, αν μη τι άλλο, δημιουργεί έντονη συναισθηματική φόρτηση για απάτη και αδικία. Ενώ είναι πασιφανές ότι τέτοιες "δεσμεύσεις" αίρονται ανα πάσα στιγμή και χωρίς να δώσει κανείς λόγο σε κανέναν. Αναρωτιέμαι, επίσης, πόσο σοβαρά σκέφτηκαν πριν βαφτίσουν το δημοψήφισμα... "άμεση δημοκρατία". 


Η κοινωνία της Μήλου, ιδιαίτερα οι νέοι της, δεν αντέχουν άλλο να βλέπουν το νησί προδομένο, ποδηγετημένο και εγκαταλειμένο από τους πάντες τις τελευταίες δεκαετίες. Αν όμως παραδοθούν εύκολα στον δίκαιο θυμό τους, ίσως εύκολα παραδοθούν σε κάθε λογής "τεχνικούς της εξουσίας" που θα προβάλουν συνθήματα του τύπου "νυν υπέρ πάντων ο αγών!" για λόγους... ανύπαρκτους!
Δεν έχει ανάγκη η Μήλος να αποδείξει σε κανέναν την ικανότητά της να πει "όχι σε όλα". Αυτό που νομίζω ότι έχει ανάγκη είναι να μπορέσει να σκεφτεί νηφάλια, συνεκτιμώντας κάθε φορά τα υπέρ και τα κατά, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ Η ΙΔΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ.
Διαφορετικά, ίσως προβεί σε πράξεις ηρωισμού καθ' υπαγόρευση, που θα υποθηκεύσουν ακόμα περισσότερο το μέλλον της.
Έστω για μια φορά, ας επιτρέψει στον εαυτό της σκέψη και περισυλλογή, πριν υψώσει σημαίες και λάβαρα... από νάυλον!!!


Τάχιστα να συγκροτηθεί μια Γενική Αντιπροσωπευτική και διαρκής Συνέλευση όλων των φορέων!
Και μέσα από αυτή, να ζητήσει επιστημονική βοήθεια, να αποκτήσει άποψη, να διαμορφώσει οράματα, να απαιτήσει σεβασμό της θέλησής της.
Τότε μόνο θα έχει πράγματα για τα οποία θα αξίζει να θυσιάσει τα πάντα...

"ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ"

Αντιγραφω το "ξόδι" απο το εξαιρετικό blog της Niemandsore
"Του κανενός το ρόδο"
(http://niemandsrose-niemandsrose.blogspot.com/2008/02/blog-post_22.html¨):



Η νοσταλγία είναι γι' αυτούς που δε ζουν στο παρόν. Ή όπως το είχε γράψει ο Μ. Κούντερα, στη δύση της διάλυσης όλα φωτίζονται από την αύρα της νοσταλγίας.

Μιλώ για τη διάλυση του λεγόμενου εντέχνου ή καλού λαϊκού τραγουδιού ή ποιοτικού ελληνικού τραγουδιού. Αλλά πιο πολύ μιλώ για ένα παρελθόν καλλιτεχνών που δημιούργησαν με μια αίσθηση συλλογικότητας. Για ένα τραγούδι που περνούσε από τόσα χέρια για να φτάσει σε τόσα στόματα. Που ένιωθες πως μύριζε έρωτα, κρασί, καπνό, ανάσες, γέλια και κουβέντες, όχι κονσόλες, βίντεο-κλιπ και στουντιίλα. Νιώθω σα να μου λείπουν και νοσταλγώ παρέες όπως αυτές που έφτιαξαν την "εκδίκηση της γυφτιάς". Παρέες από ταλαντούχους φίλους σαν τον Ξυδάκη, τον Ρασούλη και το Νίκο Παπάζογλου και στον ευρύτερο κύκλο, τον Σαββόπουλο, το Βαγιόπουλο και όσους άλλους δεν έγιναν γνωστοί. Παρέες που δε με νοιάζει καθόλου αν διαλύθηκαν μετά, όπως έγινε σε πολλές περιπτώσεις. Είναι προτιμότερη μια γόνιμη σύγκρουση, μια τίμια διάλυση παρά η διαιώνιση του μέτριου, η συντήρηση του γελοίου πάνω σε ένα υπόστρωμα καλών δημόσιων σχέσεων, αυτοπροβολής και καθεστωτικής αντίληψης για την καλλιτεχνία.



Νοσταλγώ το Νίκο Παπάζογλου. Όχι πια τη φωνή του που τσάκισε ο αμείλικτος χρόνος. Ούτε και το έργο του που έχει κερδίσει το στοίχημα με τον χρόνο. Νοσταλγώ το ήθος του. Το ήθος ενός ανθρώπου που άνοιξε το δρόμο για τόσους άλλους καλλιτέχνες. Θα έκλεισε βέβαια την πόρτα και σε δεκάδες άλλους, αλλά θέλω να ελπίζω πως δεν αδίκησε κανέναν από τους νέους καλλιτέχνες που τον πλησίασαν και που άφηνε πάντα το περιθώριο να τον προσεγγίζουν.


Ο Νίκος Παπάζογλου δημιούργησε άτυπα τη λεγόμενη "σχολή Θεσσαλονίκης" δίνοντας την ευκαιρία σε άσημους καλλιτέχνες, τότε, να μεταφέρουν το έργο τους στον κόσμο. Και διέθετε το "Αγροτικόν", το ιδιωτικό μουσικό του στούντιο, για τις ηχογραφήσεις και ακόμα την συμπαράσταση και την εμπειρία του, τις ανεκτίμητες. Από το κουκούλι του "Αγροτικόν", βγήκαν στο φως ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Ορφέας Περίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, οι Μικρές Περιπλανήσεις, ο Γιάννης Μήτσης, η Μελίνα Κανά κ.α.


ον νοσταλγώ για τη γενναιοδωρία, την καθαρότητα, τον ερωτισμό και το ήθος του. Γιατί είναι ο μόνος από το ελληνικό μουσικό στερέωμα που μου δίνει έντονα την αίσθηση πως είναι ψυχάρα. Γιατί έχω την αίσθηση πως έφτιαξε παρέες, όχι κλίκες, γιατί ανέδειξε τραγουδοποιούς, όχι υποτακτικούς, γιατί άνοιξε δρόμους για να περπατήσουν και άλλοι, δεν έστρωσε κόκκινο χαλί να περπατάει ο ίδιος σαν βασιλιάς. Τον νοσταλγώ γιατί είναι ωραίος.
Το σκιτσο της παντανας ειναι απο το
http://2.bp.blogspot.com/-wDDAH6lRQ10/TarYRt0yPpI/AAAAAAAAfDU/usJYcIfgyS4/s1600/img627-1.jpg



Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

ΠΕΤΑΞΕ ΚΙ ΕΦΥΓΕ Η MΠΑΝΤΑΝΑ...


Και τώρα, τι θα πει εκείνος ο προμηθευτής πουκαμίσων;
Οτι άνοιξαν τη φυλακή και την κοπάνησαν οι κρατούμενοι;



BLOG BLOCK!!!


Προβλημα με το ανοιγμα του Blog???
Δοκιμαστε διαφορετικό browser (Safari, Mozilla, Google Chrome)
μεχρι νεοτέρας.
Περιμενοντας τις οδηγιες της GOOGLE zηταμε συγνωμη
και ευχαριστουμε για τη μεχρι τωρα υψηλη αναγνωσιμοτητα!

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

"ΠΑΙΖΕΙ" ΚΑΙ Η ΜΗΛΟΣ ΑΡΑΓΕ;;;...


ΜΕΓΑΛΟ "ΚΟΛΠΟ"

ΑΠΟ ΣΟΡΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟ, ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ, ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟ, ΖΑΒΟ


Μυστικός δείπνος πέντε επιχειρηματιών με τον Τζορτζ Σόρος και μενού τις πωλήσεις των “ασημικών” του ελληνικού δημοσίου, αλλά και νέες επενδύσεις έγινε προχθές το βράδυ.
Εκτός του (μεγαλύτερου κερδοσκόπου όλων των εποχών) Τζ. Σόρος, στο σπίτι του Οδυσσέα Κυριακόπουλου(βιομηχανικά ορυκτά) ήταν καλεσμένοι οι Δημήτρης Δασκαλόπουλος (πρόεδρος του ΣΕΒ), Βαγγέλης Μυτιληναίος (του γνωστού ομίλου) και ο ελληναοαμερικανός επιχειρηματίαςΣτέλιος Ζαβός.
Στο δείπνο, σύμφωνα με πληροφορίες του Newpost,  συζητήθηκε η είσοδος funds που ελέγχει ο Σόρος στην Ελληνική αγορά για εξαγορές φιλέτων που πρόκειται να εκποιηθούν, αλλά και επενδύσεις για τη δημιουργία νέων επενδυτικών σχημάτων που θα δραστηριοποιηθούν στη χώρα μας, με εξαγορές μέσω του Χρηματιστήριο.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ήδη υπάρχει μια πρώτη συμφωνία μεταξύ Κυριακόπουλου καιΜυτιληναίου για επενδύσεις στον τομέα του αλουμινίου.
Ιδιαίτερο ρόλο στη συνάντηση φαίνεται ότι διαδραμάτισε ο Στέλιος Ζαβός. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος είχε καλέσει τον Σόρος στην Αθηναϊκή Λέσχη για διάλεξη στα τέλη του 2009, αλλά και ο άνθρωπος στο σπίτι του οποίου στη Βασιλίσσης Σοφίας 39, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κάνει ρεβεγιόν Χριστουγέννων εκείνη τη χρονιά, λίγους μήνες αφούτου είχε αναλάβει πρωθυπουργός.
Ο Ζαβός, συχνός συνδαιτυμόνας του Τζόζεφ Στίγκλιτζ, φίλου επίσης του Πρωθυπουργού, είναι ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Τζορτζ Σόρος, ο οποίος πριν λίγες μέρες συναντήθηκε με τον Γιώργο Παπανδρέου- όλοι αναρωτιόμασταν γιατί...
Είναι διευθύνων σύμβουλος της Zeus Capital Partners, επενδυτικής εταιρείας που αναπτύσσει οικιστικά συγκροτήματα στη νοτιοανατολική Ευρώπη και, παράλληλα, έχει την ιδιότητα του προέδρου του Harvard Business School Club of Greece.
Η ιδιότητά του ως διευθύνοντος συμβούλου, ίσως δίνει απαντήσεις και για ένα τομέα των επιχειρηματικών σχεδίων που καταστρώθηκαν στο δείπνο με τον Σόρος.
Φέρεται να οργάνωσε την επίσκεψη και τη συνάντηση του Σόρος με το Γ. Παπανδρέου, ενώ στο ΔΣ της Zeus Capital Partners συμμετέχουν οι κ. Ν. ΤσακοςΠ. Παππάς και οι εφοπλιστές Ε. Βιδάλης καιΚ. Πετρόπουλος.
Απο: http://www.newpost.gr/politiki/item/38113-Μεγάλο-“κόλπο”-από-Σόρος,-Κυριακόπουλο,-Δασκαλόπουλο,-Μυτιληναίο,-Ζαβό

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ...

Στον Ανωνυμο φιλο ή φιλη που μου προτεινε χθες, με μηνυμα, τα προϊοντα ενος link.
Τι αλλο περισσοτερο να πω απο τον Γκατσο, με τον τροπο του Μητσια φυσικα, φιλε ή φιλη μου...

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΗΣ:
"Ερωτευμένος θα πει, τελικά, να θέλω συνεχώς
να σου πετάω τα μάτια έξω!"


Πότε πότε, λέει σωστές κουβέντες, ο άχρηστος!

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ (DEBTOCRACY)

(Το Βιντεο στο τέλος της σελιδας)


Το βράδυ της Τετάρτης 6 Απριλίου κλείνουμε την τηλεόραση, στα δελτία των 8 και των 9, και ανοίγουμε το Ιντερνετ. Από τη διεύθυνση xreokratia.gr και debtocracy.gr, από τις 20:00 και μετά θα είναι διαθέσιμο το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδωσης.

Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα. 

Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του ’70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ. 

Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Αρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου. 

Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ...

Θαλάσσιο Πάρκο Κιμώλου Πολυαίγου:
Θανατηφόρος εναγκαλισμός της καταστροφικής και επαίσχυντης τακτικής της Πολιτείας με την άγνοια των Κιμωλιατών. Στα νύχια αυτής της μέγγενης στραγγαλίζονται και πεθαίνουν αφανείς, η αλήθεια, και η ελπίδα.
Τα ίδια κι εδω, στη Μήλο...
... Οι ευθύνες της ΜΟΜ, αμέτρητες, τεράστιες και ασυγχώρητες!!!

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

ΕΧΩ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΣΗΜΕΡΑ!!!


"Αν δεν μπορείτε να πετάξετε, ΤΡΕΞΤΕ!
Αν δεν μπορείτε να τρέξετε, ΠΕΡΠΑΤΕΙΣΤΕ!
Αν δεν μπορειτε να περπατήσετε, ΣΥΡΘΕΙΤΕ, αλλά...
ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΤΕ!"
«…….Δεν παραβλέπω ότι κάποιοι από εσάς έχουν έρθει εδώ ύστερα από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έρχεστε μόλις από στενά κελιά. Κάποιοι από εσάς έχουν έρθει από περιοχές όπου η αναζήτησή σας για ελευθερία σας άφησε χτυπημένους από τις θύελλες της καταδίωξης και κλονισμένους από τους ανέμους της αστυνομικής βίας. Εχετε υπάρξει βετεράνοι των δημιουργικών βασάνων. Συνεχίστε να εργάζεστε με την πίστη ότι τα αναίτια βάσανα είναι λυτρωτικά. Γυρίστε πίσω στον Μισισιπή, γυρίστε πίσω στην Αλαμπάμα, γυρίστε πίσω στη Γεωργία, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, γυρίστε πίσω στις φτωχογειτονιές και στα γκέτο των βορείων πόλεών μας, γνωρίζοντας ότι με κάποιο τρόπο αυτή η κατάσταση μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει. Ας μην κυλιστούμε στην κοιλάδα της απόγνωσης.
Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο αμερικανικό όνειρο.
Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.»
Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθήσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.
Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισιπή, μια έρημη Πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.
Εχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.
Εχω ένα όνειρο σήμερα.
Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα η Πολιτεία της Αλαμπάμας [...] θα μεταμορφωθεί σε μια κατάσταση όπου τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σαν αδελφές και αδελφοί.
Εχω ένα όνειρο σήμερα!
   Ο άνθρωπος που τολμούσε να ονειρεύεται, ο ηγέτης των Αφροαμερικανών που πυροβόλησε εξ επαφής τον εφιάλτη του ρατσισμού, ο εφημέριος από την Τζόρτζια που έβγαλε από την Αμερική τη θλιβερή λευκή κουκούλα της γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929. Οι Κινγκ ήταν μια μεσοαστική οικογένεια της Τζόρτζια γαλουχημένη στην παράδοση του μαύρου κλήρου των Νότιων Πολιτειών. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν βαπτιστές ιεροκήρυκες· το δεύτερο όνομα προστέθηκε όταν ο Μάρτιν ήταν μόλις πέντε ετών, ως φόρος τιμής στον Λούθηρο της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης.
   Ηδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του το προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει μακριά από τον ζόφο της λευκής μισαλλοδοξίας. Πολύ αργότερα θα μιλήσει εκτενώς για τις κουρτίνες που στοίχειωσαν τα παιδικά χρόνια του, εκείνες που χρησιμοποιούσαν στις τραπεζαρίες των τρένων για να χωρίσουν τους λευκούς από τους μαύρους. «Ημουν πολύ μικρός όταν βίωσα την πρώτη μου εμπειρία πίσω από την κουρτίνα. Ενιωσα σαν να είχε πέσει μια κουρτίνα πάνω σε όλη μου τη ζωή».
   Σε ηλικία 15 ετών ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε να φοιτά στο Κολέγιο Μόρχαουζ της Ατλάντας, με βάση ειδικό πρόγραμμα για ταλαντούχους μαθητές. Στο τελευταίο έτος των σπουδών του εγκατέλειψε διά παντός το ενδιαφέρον του για την ιατρική και τη νομική και επέλεξε, υπό την έντονη ψυχολογική πίεση του πατέρα του, τη σταδιοδρομία του κληρικού. Τα επόμενα τρία χρόνια σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Κρόζερ στο Τσέστερ της Πενσυλβανίας από όπου αποφοίτησε το 1951 με δίπλωμα θεολογίας.
Τεράστια επίδραση στην ήδη αφυπνισμένη σκέψη του άσκησε η φιλοσοφία της «πολιτικής ανυπακοής» και της «μη βίας» του Μαχάτμα Γκάντι καθώς και οι θεωρίες των σύγχρονων προτεσταντών θεολόγων. Από το Κρόζερ βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης όπου και γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Κορέτα Σκοτ. Εκεί εξάλλου εναγκαλίστηκε και μια στέρεη βάση για τις δικές του θεολογικές και ηθικές αρχές πάνω στην οποία έχτισε και τη διδακτορική διατριβή του «Συγκριτική μελέτη των ιδεών περί Θεού στη σκέψη του Πάουλ Τίλιχ και του Χένρι Νέλσον Βίμαν». Ο Κινγκ αντιλαμβανόταν τον θεό ως μια εμπρόσωπη οντότητα· ο άνθρωπος εκαλείτο να οδηγηθεί από τον θεό.
   Ηταν σχεδόν ένα χρόνο εφημέριος της εκκλησίας των Βαπτιστών της λεωφόρου Ντέξτερ στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, όταν η ολιγομελής ομάδα οπαδών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα της πόλης εγκαινίασε τον αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων στα δημόσια λεωφορεία. Αφορμή η σύλληψη την 1η Δεκεμβρίου του 1955 της μοδίστρας Ρόζας Παρκς, η οποία αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε ένα λευκό επιβάτη όπως όριζε η νομοθεσία φυλετικών διακρίσεων. Ενθερμοι εκπρόσωποι του ντόπιου μαύρου πληθυσμού έσπευσαν να ιδρύσουν την «Ενωση για την Πρόοδο» του Μοντγκόμερι με επικεφαλής τον Κινγκ.
   Στη διάρκεια της παρθενικής ομιλίας του ως προέδρου της οργάνωσης επέδειξε την εξέχουσα ρητορική του δεινότητα: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να διαμαρτυρηθούμε. Επί πολλά χρόνια έχουμε δείξει απίστευτη υπομονή. Εχουμε δημιουργήσει μερικές φορές στους λευκούς αδελφούς μας την εντύπωση ότι μας άρεσε ο τρόπος με τον οποίο μας μεταχειρίζονταν. Ηρθαμε όμως εδώ για να λυτρωθούμε από την υπομονή εκείνη που μας κάνει να υπομένουμε οτιδήποτε το λιγότερο από την ελευθερία και τη δικαιοσύνη». Το αμερικανικό έθνος είχε μόλις αποκτήσει μια νέα φωνή· 382 μέρες αργότερα οι μαύροι του Μοντγκόμερι είχαν αποκτήσει τη δική τους θέση στο λεωφορείο.
   Αναγνωρίζοντας την ανάγκη ενός μαζικού μαύρου κινήματος, ο Κινγκ δημιούργησε την οργάνωση «Συνδιάσκεψη της Χριστιανικής Ηγεσίας των Πολιτειών του Νότου» εγκαινιάζοντας πλέον και επίσημα τον ισόβιο αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων.   Εχοντας εξασφαλίσει ένα ισχυρό βήμα στον Νότο ξεκινά τις ανθρωπιστικές περιοδείες του ανά τις ΗΠΑ, συζητεί με τους μαύρους για τα πολιτικά τους δικαιώματα, ακολουθεί την πολιτική της ενεργού μη βίας διοργανώνοντας καθιστικές διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας, συναντά ξένους ηγέτες, δίνει πύρινους λόγους (εκείνο το θεόπνευστο «Εχω ένα όνειρο» στη διάρκεια μιας ειρηνικής «διαφυλετικής» συγκέντρωσης στην Ουάσιγκτον στις 28 Αυγούστου 1963 θα μείνει στην Ιστορία), διακηρύσσει ότι «έχει φθάσει η κατάλληλη στιγμή που μια συντονισμένη εξόρμηση εναντίον της αδικίας θα μπορούσε να αποφέρει μεγάλα και χειροπιαστά οφέλη».
   Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960 η δημοτικότητά του φθάνει στο αποκορύφωμά της. Το 1964 του απονέμεται το Νομπέλ Ειρήνης ενώ ψηφίζεται ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων που εξουσιοδοτεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιβάλλει την απάλειψη των φυλετικών διακρίσεων στους δημόσιους χώρους και να διώκει ποινικά τις διακρίσεις τόσο στα κρατικά μέσα κοινής ωφέλειας όσο και στην απασχόληση. Σε λίγο όμως θα εμφανιστούν τα πρώτα σημεία αντιπολίτευσης στους κόλπους του μαύρου κινήματος· η φιλοσοφία της μη βίας «σκοντάφτει» όλο και συχνότερα σε εξαγριωμένους ριζοσπάστες που δεν αργούν να του «κολλήσουν» και το άκρως ειρωνικό προσωνύμιο «de Lawd» («ο κ. Προσευχόμενος»). Ο Κινγκ προσπαθεί να διευρύνει τη βάση της οργάνωσής του: συγκροτεί ένα μέτωπο των φτωχών πληθυσμών από όλες τις φυλές, τάσσεται κατά του Πολέμου του Βιετνάμ, πολεμά πλέον «για μια ριζική αναδιάρθρωση ολόκληρης της κοινωνίας, μια επανάσταση αξιών».
Στις 4 Απριλίου 1968 ο μαύρος ηγέτης δολοφονείται σε ηλικία 39 ετών από έναν λευκό «αδελφό» ενώ στεκόταν στο μπαλκόνι του μοτέλ στο οποίο είχε καταλύσει με τους στενούς συνεργάτες του στο Μέμφις του Τενεσί. Στις 10 Μαρτίου 1969 ο δολοφόνος του Τζέιμς Ιρλ Ρέι ομολογεί και καταδικάζεται σε 99 ετών ειρκτή.
Αντέγραψα απο:
http://blogs.sch.gr/dzaxar/2008/11/05/«έχω-ένα-όνειρο»-μάρτιν-λούθερ-κινγκ/
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=143497