Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

ΣΑΠΙΣΑΜΕ. ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΚΑΛΟ ΛΙΠΑΣΜΑ...


Διάβασα την επιστολή του φίλου και συναδέλφου Φραγκίσκου Τούρλου στη "Φωνή". Και θυμήθηκα που τον Φλεβάρη, όταν ο Γεράσιμος μου έστειλε την επιστολή-λάσπη, του τηλεφώνησα και τον ρώτησα αν στ' αλήθεια έγραψε ο ίδιος όλα εκείνα τα ψεύδη για την απόπειρα να συνεργαστούμε στο Δήμο (για την... αναίδειά μου να ζητήσω 1500 ευρώ το μήνα!). Δεν ήθελα να ανταπαντήσω πριν του δώσω την ευκαιρία να το ξανασκεφτεί. Η απάντησή του ήταν, στ' αλήθεια, αποστομοτική:
" Άκουσε να σου πω Κώστα, ο Δήμος δεν είναι άσυλο!".
Όπως αποδεικνύεται και με την επιστολή Τούρλου, δε ντράπηκε, ο Γεράσιμος που έγινε δήμαρχος, να προσβάλει με τον πιο χυδαίο τρόπο δυο ανθρώπους που τυχαίνει να είναι επιστήμονες έξω από κάθε είδους λαμογιές, που έχουν μοχθήσει όχι μόνο στον αγώνα της επιβίωσης μα και - κυρίως - μιας άλλης, αλλιώτικης ζωής, έξω από τα σκοτάδια και τη βρώμα του μεταπολιτευτικού μας οχετού. Και είναι αυτός ένας πολύ σοβαρός λόγος για πολλά δεινά (όσον αφορά το πρόσωπό μου τουλάχιστον). 
Η ανάγκη μας να δουλέψουμε (σε μια εποχή που η κομπίνα διανέμεται δωρεάν αλλά η δουλειά είναι δυσεύρετη) και το αυτονόητο δικαίωμά μας να ζητάμε αμοιβή για τη δουλειά μας, (και όχι μίζες για τις λαμογιές που βαφτίζονται "ευγενική προσφορά και χορηγία") αντιμετωπίζεται ως αίτημα ελεημοσύνης προς τον... ηγεμόνα.
Αλλά αυτοί είναι οι καιροί. Αρκεί να τον δει κανεις να περπατά με ένα σμάρι... κουνούπια να τον ακολουθεί κατά πόδας, για να καταλάβεις τί εννοώ!...

Γεράσιμε, "αρχή άνδρα δείκνυσι", έλεγαν οι πρόγονοί μας που τους πουλάτε στα τουριστικά. Που σημαίνει: ο αληθινός άντρας φαίνεται όταν καταλάβει την εξουσία.

Γεράσιμε, από μια απλή επίσκεψη στη Βικυπαίδεια για το "άντρας", αντιγράφω:
"Ο ανδρισμός είναι μια μορφή πολιτισμού. Περιλαμβάνει την ασφάλεια, την ευθύνη, την ανιδιοτέλεια, και γενικούς κανόνες ηθικής, όπως ειλικρίνεια, και σεβασμός".
.............................................................................
Οι ελπίδες μας πάντα στους νέους.
Όχι τους βιολογικά νέους, μα εκείνους
που θα μας γδάρουν από το σήμερα
για να πάρει αέρα το αύριο.
Προς το παρόν, μαυρίλα.



("Ο ΑΓΕΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ"
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης.
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος.
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου, « ΛΑΪΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ», 1980.
Πάγωνε στους δρόμους ο αγέρας
σαν χαρταετός μοιάζει η ψυχή
κι έχεις τα δυο μάτια βουρκωμένα
σαν προάστια μέσα στην βροχή.

Νύχτωσε νωρίς στην οικουμένη
ψάχνω, σε φωνάζω, δεν μ ακούς
βλέπω τα ηφαίστεια στους δρόμους
με φωτιές να καίν' τους ζωντανούς.

Φεύγω πικραμένη και σ' αφήνω
ακυβέρνητη στη θάλασσα σανίδα
δεν μπορώ το αίμα μου να δίνω
σε μιαν άρρωστη συνέχεια πατρίδα.)
Μα όσο πιο μεγάλη η πτώση, τόσο πιο μεγάλη η ελπίδα...
ΒΡΕ ΟΥΣΤ! ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ!!!

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

ΠΟΘΕΝ Η ΑΠΕΧΘΗΣ ΒΙΑ?


Απο: Γιαννης Τριάντης (Ελευθεροτυπια)
Οταν οι βουλευτές νομιμοποιούν τη βίαιη υπαγωγή της κοινωνίας σε καθεστώς φτώχειας, ασκούν πολιτική. Οταν όμως ο κόσμος αντιδρά -με ύβρεις, μούντζες, αποδοκιμασίες και προπηλακισμούς- εγκαλείται για αντιπολιτική συμπεριφορά...
Οταν τα κόμματα εξουσίας νομοθετούν με γνώμονα το συμφέρον του ισχυρότερου· όταν υπονομεύουν το εργασιακό καθεστώς εις βάρος των εργαζομένων· όταν ψεύδονται κατά σύστημα εξαπατώντας τους ψηφοφόρους, τους οποίους διατηρούν ποικιλοτρόπως πιασμένους στο δόκανο της εξάρτησης· όταν εκμαυλίζουν συνειδήσεις για να συντηρούν πελατειακούς στρατούς, ποντάροντας σε υπαρκτές ανάγκες των εξαρτημένων, αλλά και σε χαλασμένες πυξίδες ηθικής· όταν πρωτοστατούν στο όργιο της διαφθοράς και της μίζας, σε ανοιχτή συνεργασία με τη διαπλοκή και με χρυσοφόρες εταιρείες, οι οποίες τα χρηματοδοτούν· όταν εγκαλούν τους εργαζόμενους για... ισοϋψή συμμετοχή στην προκλητική ευωχία δεκαετιών· όταν οδηγούν την πατρίδα στον εξανδραποδισμό, την ταπείνωση, την κατάθλιψη και την αφαίρεση της εθνικής κυριαρχίας, τα κόμματα εξουσίας... ασκούν πολιτική πασχίζοντας για το καλό της πατρίδος! Οταν όμως ο κόσμος αγανακτεί και βγαίνει στον δρόμο με το μυαλό του λαμπαδιασμένο από την αγανάκτηση, και παίρνει ο διάολος όποιον βρει μπροστά του -ναι, με παρεκβάσεις και προπηλακισμούς, με απεχθή λιντσαρίσματα και αβαθή συνθήματα, με εξατομικευμένες καταγγελίες και εύφλεκτο πρωτογονισμό- τότε η κοινωνία... παρεκτρέπεται. Τότε, αποθεώνει τη βία. Τότε, η συμπεριφορά της εγκυμονεί κινδύνους για τη Δημοκρατία. Τότε... Ενώ θα έπρεπε σαν πασχαλιάτικο σφαχτάρι να διαμαρτύρεται κοσμίως με βελάσματα μπροστά στο μαχαίρι του θύτη. Α! Και να εκφράζεται δημοκρατικά με την ψήφο της στις εκλογές. Τώρα, το πώς διαμορφώνονται οι συνθήκες από την παντοδύναμη προπαγάνδα, πώς εκμεταλλεύεται η κεντρική εξουσία την ούτως ή άλλως ανισότιμη σχέση της με τη «μάζα» και με ποια τεχνάσματα υποκλέπτεται τελικώς η συγκατάθεση της κοινωνίας, είναι μια λεπτομέρεια ανάξια συζητήσεως. Εξάλλου, υπάρχει πάντοτε η δυνατότης του διαλόγου. Ουδέποτε αρνήθηκε η πολιτική και μηντιακή εξουσία τον διάλογο. Ιδία όταν πρόκειται να συζητηθούν τετελεσμένα οι καλύτερες συνθήκες σφαγής *** Αλλά εκείνος ο μεγαλειώδης Ιούλιος του 2004, με το Euro στο πέτο, δεν θα ξεχαστεί...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ...


Η επανάσταση των σιωπηλών'
"Οι  Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."
                                               
Φράντς  Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων
Καθώς  η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.
Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός  αυτή η  άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.
Η επανάσταση  λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι  μια  επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση  βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει  από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με  κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.
Γιατί αυτή η σιωπή, είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης  του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το  ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της. Θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματα της. 
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν απευθύνεται λοιπόν σε ορισμένες τάξεις κοινωνικές, ούτε υπόσχεται  ευημερία και δικαιώματα. Υπόσχεται μόνον μια άλλη γλώσσα: Την ξεχασμένη γλώσσα  της ειλικρίνειας και της ευθύνης. Δεν επιδιώκει την εξουσία, αφού όπως απέδειξε η Iστορία, αυτό οδηγεί  στην βία και τον εκφυλισμό. Επιδιώκει, όμως, να αποδώσει στον άνθρωπο την εξουσία της ζωής του, να απαντήσει στην βουβή απόγνωση της σιωπής του. «Η επανάσταση»  σχολιάζει ένας θεωρητικός της, «συνιστά μια πνευματική αναταραχή, μέσω της οποίας μια ομάδα ανθρώπων επιδιώκει να θέσει νέα θεμέλια για την ύπαρξη της.”
Σε αυτήν λοιπόν την επανάσταση, που αναζητά αιωνίως τα θεμέλια της, δεν έχουν ίσως θέση οι ποιητές, μήτε οι φιλόσοφοι. Έχουν όμως θέση οπωσδήποτε οι άνεργοι. Ο  φιλόσοφος προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ο ποιητής   δημιουργεί τον δικό του. Ο άνεργος όμως τον στερείται εξ ορισμού. Η ανεργία αποτελεί τον παραλογισμό ενός πολιτισμού, που δεν παύει να επαίρεται για τις κατακτήσεις του. Ο παραλογισμός αυτός, αλλού εκδηλώνεται στην πρόκληση της χλιδής, στον άνεργο σε ταπεινώσεις που δεν τελειώνουν. Ο άνεργος κατέφυγε στην σιωπή, επειδή κουράστηκε να ακούει για επενδύσεις και για τη μείωση της ανεργίας·που εξαιρούν ωστόσο πάντοτε τον ίδιο. Ο άνεργος είναι πια σιωπηλός, όχι  επειδή θέλει να  κρύψει την οργή του, αλλά επειδή δεν αντέχει να μιλήσει άλλο. 
Η  σιωπή -που κρύβει την απόγνωση- χαρακτηρίζει  ακόμα όσους έχουν έγνοια πραγματική για την φύση και το περιβάλλον. Δεν είναι πάντοτε οι «οικολόγοι». Οι οικολόγοι φλυαρούν χωρίς μέτρο, καταφεύγουν σε θεωρίες και αναλύσεις, ενώ συχνά κρυφοκοιτάζουν την εξουσία. Στην επανάσταση των σιωπηλών θα συμμετέχουν οι άλλοι:  Όσοι γνωρίζουν ότι η ανάσα της φύσεως είναι το ίδιο σπουδαία με την δική τους ανάσα, ότι τα τραύματά της αποτελούν τραύματα  στο δικό τους το σώμα και την ψυχή. Αν σήμερα η μόνη προσδοκία τους είναι η επανάσταση των σιωπηλών, είναι επειδή κουράστηκαν να υπομένουν: Την ασίγαστη μανία καταστροφής ενός ευλογημένου τόπου, τις  απάνθρωπες πόλεις που στεγνώνουν  τις ψυχές, την θυσία του αιώνιου και του αναγκαίου στο εφήμερο και το ταπεινό.
Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν υπόσχεται νόμους  και διατάγματα, που θα αποβλέπουν στην «προστασία» του περιβάλλοντος. Θεωρεί, αντίθετα, ότι είναι ο άνθρωπος που επείγει να προστατευθεί. Εκείνος –που σήμερα σιωπά με απόγνωση- οδηγείται σταθερά στην αποξένωση, επειδή το περιβάλλον μοιάζει να ανήκει πάντοτε σε κάποιους άλλους. Μόνον όμως όπου το περιβάλλον παραμείνει υπερήφανο και ανέγγιχτο, μπορεί να  ανθίσει η πραγματική ζωή. Αλλιώς, θα πληθαίνουν οι απομιμήσεις  και τα ομοιώματα της.  
  
Στην επανάσταση των σιωπηλών συμμετέχουν και όσοι  είδαν τον διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Ούτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο δικός τους κόσμος είχε αξίες και ήθος, ούτε μπορούν να τον αλλάξουν. Στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια βαθύτερη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος που έπλασαν -που είχε  αξίες και ήθος-  είναι πάντοτε εκεί. Αυτοί, οι σημαιοφόροι –χωρίς σημαίες- στην επανάσταση των σιωπηλών, είναι η εγρήγορση και η συνείδηση της.
Όσοι άλλωστε κατέφυγαν στην σιωπή, δεν έπαυσαν να ονειρεύονται: Την δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας παιδείας ουσιαστικής, την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που εν είδει μικρής φωτιάς υπάρχουν στον καθένα. Αντί όμως, όσοι καταφεύγουν σήμερα στην σιωπή, να κερδίσουν λίγα από τα όνειρα τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες. Αριθμοί σε πίνακες στατιστικής και σε μετρήσεις θεαματικότητας, αποδέκτες των παραλογισμών μιας ψηφιακής οικονομίας, όμηροι μιας ζωής που διαρκώς αφυδατώνεται. Κι ενώ τα λόγια  των πολιτικών επιμένουν να διαγράφουν  κύκλους  ανούσιους και υποκριτικούς, εκείνοι, στην σιωπή τους, προτιμούν να ακούν τον ήχο των κυμάτων, και την βουή των επερχομένων γεγονότων.
Αυτός άλλωστε –εγώ ή εσείς- που οραματίζεται την επανάσταση των σιωπηλών, δεν ενδιαφέρεται αν επικριθεί ως ρομαντικός, ούτε αν καταταχθεί από τους εχέφρονες στους υπέρμαχους μιας ουτοπίας, από τις πολλές που γνώρισε η ιστορία. Οι επικριτές της επανάστασης των σιωπηλών, συχνά φορτωμένοι με διπλώματα και κοινωνιολογικές περγαμηνές, αγνοούν την αξία της σιωπής, το εν δυνάμει επαναστατικό της περιεχόμενο. Τι άλλο όμως ήταν, η εξέγερση του Πολυτεχνείου –η μόνη που τελευταία γνώρισε η χώρα- από μια κραυγή σπαρακτική, μια στιγμή επαναστάσεως ύστερα από χρόνια σιωπής;  Η σιωπή υπήρχε από νωρίς στις διαψευσμένες προσδοκίες των νέων ανθρώπων, σερνόταν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους δρόμους της Αθήνας, μιλούσε με μουσικές και αθέατα δάκρυα. Η βία επιτάχυνε την έκφραση της, τα τάνκς προσπάθησαν να καλύψουν την απειλή της.
Οσοι λοιπόν αμφισβητούν την επανάσταση των σιωπηλών, δεν μέτρησαν ποτέ την αξία της σιωπής, δεν έτυχε ποτέ να αντιληφθούν την εκρηκτική της δύναμη. Μήπως  όμως μέσα στην σιωπή δεν ανθίζει ο έρωτας - ή και πάλι σιωπηλά δεν πλάθει ο δημιουργός το έργο του;
«Οι επαναστάσεις είναι τρελές εμπνεύσεις της ιστορίας» έγραψε ένας επαναστάτης, που μάλιστα δολοφονήθηκε από τους πρώην συντρόφους του. Η επανάσταση των σιωπηλών, δεν θα είναι απλώς μια τρελή έμπνευση της ανθρώπινης ιστορίας. Θα είναι ίσως η συνέχεια και η αποθέωση της.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=5339

ΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ!!!...